Kevin is queer en dakloos: “Als trans man ben je in een opvang nergens veilig”

Fotograaf Ernst Coppejans bracht in NewYork de verhalen van dakloze lhbtiqa+ mensen in beeld. Kevin (33) vertelt over zijn ervaringen. 

“Ik ben geboren in The Bronx en opgegroeid in Queens. Toen ik zeven was, ging mijn moeder de gevangenis in en belandde ik in de pleegzorg. Mijn adoptieouders waren oké, maar ze verwachtten dat ik ze meteen als mijn ouders zou gaan zien. Ik herinnerde me mijn eigen familie nog goed en dat maakte het lastig. Ze waren aardig, maar begrepen mij vaak niet. Ik was anders dan andere kinderen.”

een stout kind

“Ik werd geboren als meisje en mijn ouders verwachtten dat ik van jurkjes en meisjesdingen zou houden. Maar ik wilde met G.I. Joes en Tonka-trucks spelen. We botsten daar steeds over, waardoor ik mij een stout kind voelde. Op mijn achttiende vertrok ik. Mijn adoptieouders probeerden me te vormen tot iemand die ik niet ben. Eerst kwam ik bij hen uit de kast als lesbisch, omdat dat al moeilijk genoeg voor ze was. Mijn vader zei: ‘Hoe weet je dat je vrouwen leuk vindt als je nooit met een man bent geweest?’ Het meest pijnlijke was toen mijn moeder over mijn transitie zei dat ze ‘geschokt was dat haar belastinggeld daaraan werd besteed’.”

nergens veilig

“Toen heb ik mijn tas gepakt. Eerst ging ik naar een hotel maar toen ik mijn baan verloor, belandde ik op straat. De winters in Queens waren ijskoud – ik had alleen maar een korte broek en een T-shirt. En ik kwam een hoop creepy mensen tegen. Een ex bracht me uiteindelijk naar een opvang, zodat ik in ieder geval af en toe een bed had. ’s Nachts probeerde ik parken en metro’s als slaapplek te vermijden, maar dat lukte niet altijd. Ik had een relatie, samen zwierven we tussen de straat en de opvang. Er bestaat een opvang voor stellen – daar deel je een badkamer met zeven stellen – maar iedereen bemoeit zich met elkaar. Nadat wij uit elkaar gingen, sliep ik soms bij vrienden. Vaak sliep ik toch liever in een metrostel dan bij de opvang: als trans man ben je namelijk nergens veilig: in geen enkele opvang, of die nu voor mannen of voor vrouwen is. Onbegrip leidt tot vechtpartijen. Het moeilijkste is om steeds weer uit te moeten leggen wie je bent en daar respect voor af te dwingen.”

stabiel

“Dat is hoe mijn leven eruitzag van 2009 tot drie jaar geleden. Ik had even mijn eigen appartement maar belandde toch weer op straat. Toen zei een vriend: ‘Nu is het klaar’ en nam mij in huis. Sindsdien ben ik stabiel, werk ik en hoef ik niet meer bang te zijn om op straat te belanden.”

from the streets to the heart

De indringende portretten en verhalen in deze portretserie From the streets to the heart, een fotoboek van Ernst Coppejans. Met de aankoop steun je niet alleen zijn werk, maar ook New Alternatives, een organisatie die zich inzet voor dakloze lhbtiqa+ jongeren in New York. Kijk op ernstcoppejans.art voor meer info.