Joel is queer en dakloos: “Op straat moet je altijd meer opletten”

Fotograaf Ernst Coppejans bracht in NewYork de verhalen van dakloze lhbtiqa+ mensen in beeld. Joel (31) vertelt over zijn ervaringen. 

“Ik kwam als tiener langzaam uit de kast want in mijn buurt was queer zijn taboe en dat is het eigenlijk nog steeds. Ik zei eerst maar dat ik bi was... Ik moest mezelf verbergen, kon niet echt zijn wie ik wilde zijn door het stigma rond de gay community. Ik werd niet geaccepteerd. Daarbij groeide ik op in the hood en in the projects; daar kon je al helemaal niet homo zijn. Ik deed me zo hetero mogelijk voor, maar op een gegeven moment boeide het mij allemaal niet meer en was ik klaar met het verschuilen. Als je out bent, moet je op straat nóg beter opletten, je wordt vaker gepest. Je moet leren vechten.”

een puinhoop

“Ik ben geboren en opgegroeid in Philadelphia. Ik houd van die stad. Desondanks werd ik er vaak gepest en kreeg ik scheldwoorden naar mijn hoofd. En omdat we arm waren, had ik vaak oude kleren aan. Mensen noemen mij white trash. Mijn tijd op de middelbare school was een puinhoop en ik begon mijzelf in die periode met messen te verwonden. De vriend van mijn zus overleed aan een overdosis bij ons thuis. In die jaren moest ik ook voor mijn broertje zorgen. Een echte jeugd had ik niet. Soms woonde ik bij mijn ouders, soms bij mijn grootouders.”

alles verloren

“Na de middelbare overleed mijn opa en door ruzies met mijn familie hebben wij drie jaar geen contact gehad. Ik was dakloos in Philly, kreeg een relatie en verhuisde naar South Beach, Florida. Helaas bleek dat dit huis illegaal aan ons verhuurd was. Daardoor verloren we alles wat we hadden. Ik ben teruggegaan naar mijn moeder en heb later drie jaar bij mijn vriend in huis gewoond. Die relatie duurde uiteindelijk acht jaar. Het was niet altijd goed, maar ik heb er wel veel van geleerd.”

duif, kat, slang en konijn

“Voor mijn vriend verhuisde ik naar New York, maar dat liep fout af. Ik belandde in de opvang, gebruikte drugs en probeerde mezelf van het leven te beroven. Ik lag vaak in het ziekenhuis, ook op de psychiatrische afdeling. Nu woon ik in een studio-appartement maar dat is nog steeds onderdeel van een opvanghuis. Er zijn veel regels, maar ik ben tenminste stabiel. Mijn volgende stap is een echt appartement voor mij en mijn huisdieren: een duif die ik heb gered, mijn kat, slang en konijn. Ik ben nu gelukkiger dan ooit en dat wil ik vasthouden.”

from the street to the heart

De indringende portretten en verhalen in deze portretserie From the streets to the heart, een fotoboek van Ernst Coppejans. Met de aankoop steun je niet alleen zijn werk, maar ook New Alternatives, een organisatie die zich inzet voor dakloze lhbtiqa+ jongeren in New York. Kijk op ernstcoppejans.art voor meer info.