Infinite is queer en dakloos: “Het was nooit een echt thuis, want ik voelde me er nooit veilig”

Fotograaf Ernst Coppejans bracht in NewYork de verhalen van dakloze lhbtiqa+ mensen in beeld. Infinite (28) vertelt deelt diens ervaringen. 

“Uit de kast komen was fucking irritant. In 2013 zat ik op de middelbare school en ging er een video van mij viral, waarin ik zing. Dat kwam door de bekendheid van mijn vader: Ghostface Killa, lid van de Wu-Tang Clan. De reacties gingen niet over mijn zangstem, die mensen noemden mij alleen maar een faggot en Sweetface Killah. Dat was zwaar. Met zo’n hardcore familie voelde het ongemakkelijk om mijzelf te omarmen. Mijn vader belde zelfs: ‘Yo, what the fuck! Probeer je mijn carrière te ruïneren?’ Ik woonde bij mijn moeder en zij bleef vragen stellen waarop ik geen antwoord wist. Iedereen vroeg of ik gay was. Het kostte mij veel tijd om mezelf te accepteren.”

uit de duisternis

“Na veel ruzies met mijn zus, wist ik dat ik moest vertrekken. Het voelde oneerlijk dat ik naar een opvang moest terwijl zij gewoon thuis bleven wonen. Toch maakte ik die keuze – om uit de duisternis te komen. Ik had eerder al tijdelijk bij vrienden gewoond want thuis voelde het nooit echt veilig. Ik woonde afwisselend thuis of bij vrienden.”

doosbang

“Onderweg van Staten Island naar de opvang in Queens leerde ik zoveel over mijzelf. Slapen deed ik er niet, want ik ben een boujee-ass bitch. Ik bleef wakker tot ik weer naar mijn neefjes kon. Mijn avondklok begon om tien uur en pas om vijf uur ’s ochtends mocht ik weer weg. Het opvanghuis was voor ex-gedetineerden en daklozen. Doodeng. Ik vergeet nooit dat iemand mijn eten wilde stelen en ik het hem maar gaf. Het was er vies, klein en vol ongedierte. Maar ik heb kracht gehaald uit die ervaring. Iedereen die dit heeft meegemaakt is fucking powerful.”

ik verdien dit

“Nu heb ik mijn eigen woning. Daar heb ik voor gevochten en ik verdien het. Niemand heeft macht over mij. Ik kan dragen wat ik wil. Muziek is mijn ding, maar ik werk ook als naschoolse docent op een jongensschool. Die jongens respecteren me, bizar genoeg, en houden van me.

from the streets to the heart

De indringende portretten en verhalen in deze portretserie From the streets to the heart, een fotoboek van Ernst Coppejans. Met de aankoop steun je niet alleen zijn werk, maar ook New Alternatives, een organisatie die zich inzet voor dakloze lhbtiqa+ jongeren in New York. Kijk op ernstcoppejans.art voor meer info.