Gia is queer en dakloos: “Ik heb geoefend in geen reet geven om wat anderen denken”

Fotograaf Ernst Coppejans bracht in New York de verhalen van dakloze lhbtiqa+ mensen in beeld. Gia (30) vertelt over haar ervaringen. 

“Ik groeide op in Minnesota, in het Midwesten. Mensen zijn daar heel traditioneel en onwetend. Dat was niet gemakkelijk voor mij. Ik identificeer me als mens én als trans. Mijn voornaamwoorden zijn she en they. Van jongs af aan wist ik wie ik was. Deels omdat ik dat zelf ontdekte, deels omdat mensen me er voortdurend op wezen dat ik ‘anders’ was. Thuis ging het ook niet goed: mijn ouders en ik botsten veel. Dat ik queer was, speelde daarin ongetwijfeld mee. Ik kom niet uit een warme of hechte familie, die is vooral gedreven door kapitalisme en ouderwetse Amerikaanse waarden. Op mijn 21ste vertrok ik naar New York. Ik was toen al een paar jaar dakloos en wist dat er in New York meer voorzieningen zijn.”

nooit in de kast

“Mensen hadden veel weerstand tegen mij. Ze konden me niet plaatsen, ik daagde ze uit in hun realiteit en daar werden ze bang van. Gewone, alledaagse dingen doen, werd mij al moeilijk gemaakt. Er zijn lichamelijke aspecten aan mij waardoor het altijd lastig zal blijven om me aan te passen of op anderen te lijken. Ik moest dus maar de moed te vinden om gewoon mezelf te zijn. Met de tijd ben ik daar beter in geworden. Ik heb geoefend in het geen reet geven om wat anderen denken.Ik ben nooit echt uit de kast gekomen, maar zat ook nooit echt in de kast. Het waren vooral anderen die mij in een hokje plaatsten. Na- dat ik had besloten om volledig als vrouw te gaan leven, ging het beter. Voor andere mensen pas ik nu tenminste in een ‘categorie’ en dat vinden ze blijkbaar fijn.”

queer opvanghuis

“Voor mijn eerste nacht in New York had ik genoeg geld om in een hotel te kunnen slapen. Daarna hoorde ik via een lhbtqia+ kerk over het queer opvanghuis Sylvia’s Place. Daar hebben ze mij onderdak gegeven. Ik bleef er een paar maanden en vervolgens huurde ik verschillende kamers, maar steeds zonder huurcontract. Inmiddels woon ik al zeven jaar in een studio in The Bronx en daar ben ik gelukkig. Ik bezocht Sylvia’s Place onlangs opnieuw, en dat voelde nostalgisch, alsof die plek mij verbindt met delen van mezelf die ik anders moeilijk kan bereiken.”

niet gewoon

“Voor trans mensen kan identiteit verstikkend zijn. Je leeft dan niet voor jezelf, maar voor je gender. Ik ben tevreden. Ik wil blijven evolueren, mijn swagger ontwikkelen en praten over wat ik denk dat het leven zou moeten betekenen.”

from the streets to the heart

De indringende portretten en verhalen in deze portretserie From the streets to the heart, een fotoboek van Ernst Coppejans. Met de aankoop steun je niet alleen zijn werk, maar ook New Alternatives, een organisatie die zich inzet voor dakloze lhbtiqa+ jongeren in New York. Kijk op ernstcoppejans.art voor meer info.