recensie
Heartstopper Forever: Nick en Charlie hebben de smaak te pakken
De afsluitende film voelt vooral als een extra lange aflevering van Heartstopper. Het levert weinig verrassingen op, maar wel het warme en mierzoete afscheid waarop fans hoopten.
Toen in oktober 2024 het derde seizoen van Heartstopper op Netflix verscheen, was allerminst zeker dat er nog een vervolg zou komen. Ook Joe Locke, die Charlie speelt, hield zich in ons interview wijselijk op de vlakte. “Wie zal het zeggen?”, antwoordde hij.
Een terechte slag om de arm, want Netflix heeft er nu eenmaal een handje van om geliefde series rücksichtslos te cancelen. Gelukkig besloten the powers that be dat het verhaal van Charlie, Nick en hun vrienden een fatsoenlijk einde verdiende. En zo kregen de fans geen vierde seizoen, maar wel een afsluitende film.
extra lange aflevering
Heartstopper Forever voelt meer als een XL-aflevering dan als een zelfstandige speelfilm. Voor trouwe kijkers is dat eigenlijk precies goed. De film probeert niet plotseling iets compleet nieuws te doen, maar pakt gewoon de draad na het derde seizoen op. De vertrouwde pastelkleuren, geanimeerde blaadjes en indiemuziek zijn terug. Net als de oprechte gesprekken waarin tieners opvallend goed kunnen verwoorden wat ze voelen. Was iedereen op die leeftijd maar zo eloquent.
Charlie en Nick zijn nog altijd stapelverliefd. Waar Heartstopper in de eerste seizoenen soms iets te netjes bleef, belandde het stel pas tegen het einde van seizoen drie met elkaar in bed. In de film halen ze dat ruimschoots in. Charlie en Nick hebben de smaak duidelijk te pakken.
Dat wordt nergens plat of ongemakkelijk. De film laat juist zien hoe sexy heldere communicatie kan zijn. Voordat er iets gebeurt, vragen Charlie en Nick steeds of de ander daar ook zin in heeft. Consent wordt gebracht als een vanzelfsprekend onderdeel van intimiteit.
een nieuwe charlie
Intussen is Charlie benoemd tot head boy op zijn school. In die rol probeert hij op te komen voor queer leerlingen en neemt hij een jongen onder zijn hoede die sterk doet denken aan de Charlie uit het begin van de serie: onzeker, zoekend en nog niet klaar om volledig zichzelf te zijn.
Charlie heeft inmiddels veel geleerd, maar wanneer jaloezie de kop opsteekt, blijken hij en Nick nog altijd twee jonge mensen die moeten ontdekken hoe een volwassen relatie eigenlijk werkt.
Dan komt er een veel groter probleem om de hoek: Nick heeft zich ingeschreven voor een universiteit in Leeds, waardoor de twee mogelijk een langeafstandsrelatie moeten aangaan. Dat is toch meer dan drie uur met de trein vanuit Slough, waar Charlie woont. Voor een stel dat het liefst iedere vrije minuut samen doorbrengt, is dat geen klein detail. Kunnen ze elkaar voldoende ruimte geven zonder uit elkaar te groeien?
Ook Tao en Elle krijgen met die vraag te maken. Elle overweegt naar Berlijn te verhuizen, terwijl Tao zichtbaar worstelt met het idee dat hun levens misschien verschillende kanten opgaan. Het is een ontwikkeling die mooi past bij de centrale vraag van de film: wat gebeurt er met een eerste liefde wanneer de veilige wereld van school langzaam verdwijnt?
mierzoet afscheid
We schreven het al eerder: Heartstopper is mierzoet. Zo zoet dat het glazuur soms spontaan van je tanden springt. Heartstopper Forever doet daar beslist niet voor onder; het blijft heerlijke feelgoodtelevisie. Niet iedere verhaallijn krijgt evenveel ruimte en als zelfstandig verhaal is Heartstopper Forever nauwelijks te bekijken. Maar als afscheid van Charlie, Nick en hun vriendengroep werkt de film uitstekend. Netflix heeft ons zowaar gegund dat hun verhalen netjes worden afgerond. Alleen dat voelt tegenwoordig al bijna als een klein wonder.
Heartstopper Forever is vanaf nu te zien op Netflix.
