Van Prince Charming naar vaderschap: Diego over verantwoordelijkheid, schaamte en systemen die vastlopen
In zijn boek Buiten gewone gezinnen schrijft ex-Prince Charming Diego openhartig over adoptie, queer ouderschap en systemen die ontwikkelingen op het gebied van gezinsconstructies nog steeds niet bijbenen. “We hebben het steeds over een kinderwens, maar veel te weinig over verantwoordelijkheid.”
Het is een paar jaar sinds de opnames van Prince Charming, toen we elkaar voor het eerst spraken. Hoe gaat het nu met je?
“Ik ben eindelijk op mijn plek. Ik ben nu vader, na drie jaar ellende met adoptietrajecten, instanties en wetgeving. Dus ja, ik kan echt zeggen dat het goed met me gaat. Ik ben nog vele in Amsterdam, maar woon nu zo’n tweeënhalf jaar in Antwerpen. Ik heb het daar enorm naar mijn zin en hoef er voorlopig niet weg. Mijn zoon zit daar ook op school, dus dat is echt onze basis. Hij begint soms zelfs een beetje Vlaams te praten.”
Hoe kijk je nu terug op Prince Charming?
“Met een warm hart. Dat Winq-interview was toen mijn allereerste gesprek in dat hele proces. Prince Charming was voor mij echt het startschot van een nieuwe periode. Ik dacht destijds: ik ben dertig, ik weet hoe de wereld werkt. Spoiler: dat wist ik dus niet. Door dat programma heb ik mezelf leren kennen. Je leert in korte tijd veertien mensen kennen in al hun kwetsbaarheid, en dat kan alleen in zo’n setting.”
Je ging er heel stellig in. Geen zoenen, zei je.
“Ja, dat weet ik nog. Uiteindelijk heb ik alles losgelaten. En ik heb er geen seconde spijt van. Ik ging er echt anders uit dan ik erin ging.”
Wanneer besloot je je adoptietraject te delen met een breder publiek?
“Toen alles als een kaartenhuis in elkaar leek te storten stortte. Het traject duurt jaren, en al heel snel ging het mis. Ik kwam er als alleenstaande vader uit. In eerste instantie wilde ik alleen vertellen hoe adoptie in Nederland werkt, specifiek voor een alleenstaande homo man. Dat was nog niet eerder voorgekomen. Maar al snel merkte ik: dit gaat over veel meer. Over misstanden, over systemen, over uitzonderingen die helemaal geen uitzondering zouden moeten zijn.”
Dus je wilde niet alleen delen, maar ook waarschuwen?Je intentie was niet alleen delen, maar ook waarschuwen.
“Ja. Wees voorbereid. Weet waar je aan begint. Zorg dat je je shit op orde hebt. Ik wilde het positief brengen, maar wel eerlijk. Zeker omdat ouderschap zo wordt neergezet als het ultieme doel in het leven. Daar ben ik het niet mee eens. Mensen die bewust geen kinderen willen: chapeau. Dat is ook verantwoordelijkheid nemen.”
“mijn kind hoeft niet herkenbaar online te staan. maar wat al online staat, staat er voor altijd.”
Waar zat voor jou de grootste kloof tussen beleid en realiteit?
“Dat moment op het gemeentehuis. Ik ging een paspoort aanvragen voor mijn zoon, met zijn nieuwe achternaam. Het systeem zei: dit kind heeft geen ouders. En tegen mij werd gezegd: u bent niet de vader. Dat was zó pijnlijk. Niet omdat ik erkenning wil, maar omdat je alles volgens de regels hebt gedaan. Er is een rechterlijke uitspraak. En alsnog kan het systeem het niet aan. Omdat een alleenstaande homo man die adopteert blijkbaar niet bestaat.”
In je boek maak je een scherp onderscheid tussen kinderwens en ouderwens.
“Ja, dat is voor mij een kernpunt. Wil je een kind hebben, of wil je ouder zijn? Ouderschap gaat over zorgen, dragen, verantwoordelijkheid nemen. Dat woord, verantwoordelijkheid, staat er denk ik 180 keer in. Irritant misschien, maar wel nodig. Zeker als je buiten de norm ouder wordt. Dan krijg je altijd te maken met instanties, papierwerk, protocollen. Dat is kut, maar het is wel de realiteit.”
Je bent in het boek ook kritisch op jezelf.
“Absoluut. Ik kwam niet goed beslagen ten ijs. Dat kan ik nu eerlijk zeggen. Ik wist niet waar ik voor tekende. En daar neem ik verantwoordelijkheid voor. Je kunt niet alleen zeggen: het systeem faalt. Je moet ook naar jezelf kijken.”
Je deelt minder over je zoon op social media dan vroeger. Is dat een bewuste keuze?
“Dat is een omslag geweest, en eerlijk: veel te laat. In het begin dacht ik: we delen alleen mooie momenten, wat kan daar mis mee zijn? Maar zodra mijn zichtbaarheid groeide, besefte ik: dit is niet oké. Mijn kind hoeft niet herkenbaar online te staan. Maar wat al online staat, staat er voor altijd. Dus nu ben ik er veel terughoudender in geworden.”
Heb je het gevoel dat queer ouders zich extra moeten bewijzen?
“Helaas wel. De protocollen zijn inclusiever geworden, maar de onderliggende denkwijze is vaak nog binair. Je moet uitleggen wat een kind ‘mist’ in een gezin met twee mannen. Of in mijn geval: met één vader. Dat is pijnlijk en vermoeiend.”
Hoe is je kijk op familie veranderd?
“Radicaal. Mijn ouders geloofden aanvankelijk niet in adoptie en dat schepte in eerste instantie een afstand. Toen ik vader werd, kwamen ze juist dichterbij. Nu zijn mijn ouders mijn grootste steun. Ik geloof echt dat een zorgsysteem rondom een kind onmisbaar is. Je hoeft het niet alleen te doen, en je zou het ook niet alleen moeten willen doen.”
Wat hoop je dat lezers meenemen uit je boek?
“Dat mensen zich verdiepen. Ook als ze zelf geen ouderwens hebben. Zodat niet altijd dezelfde mensen hun gezinsvorm hoeven uit te leggen. Lees het boek. Begrijp elkaar iets beter. Dat is uiteindelijk waar het om gaat.”
buiten gewone gezinnen
In Buiten gewone gezinnen schrijft Diego González-Clark openhartig over onder andere adoptie, gezinsvorming buiten de norm, queer ouderschap, bewust en ongewenst kinderloosheid en systemen die ontwikkelingen op het gebied van gezinsconstructies nog steeds niet bijbenen. Het boek is nu overal verkrijgbaar, o.a. via Bol.com.
