Roel Veltmeijer over Het Amsterdam Diner en het doorbreken van hiv-stigma

Roel Veltmeijer is ondernemer, voorzitter van de Amsterdam Dinner Foundation en leeft met hiv. In aanloop naar Het Amsterdam Diner 2026 vertelt hij over zijn diagnose, zijn second coming-outspeech en waarom hiv-stigma volgens hem nog altijd dringend aandacht vraagt.

Toen Roel Veltmeijer 15 jaar geleden voor het eerst bij Het Amsterdam Diner aanschoof, was hij nog vooral onder de indruk. De schaal, de zaal, de mensen, het feest. “Ik kwam uit Limburg en was als homo uit de provincie echt onder de indruk van wie ik daar allemaal tegenkwam,” vertelt hij. “Ik dacht: als ik ooit met mijn bedrijf een tafel kan kopen, zou ik dat heel fijn vinden.”

van arcadehallen naar het amsterdam diner

Dat bedrijf is inmiddels de Veltmeijer Group, een internationale onderneming met arcadehallen door heel Europa. Onder Roels leiding veranderde het familiebedrijf van een wat verouderde arcadeformule in moderne entertainmentcentra, geïnspireerd door de Amerikaanse arcadescene. Maar zijn band met Het Amsterdam Diner werd pas echt persoonlijk in 2016.

Die zomer zou hij voor het eerst met zijn bedrijf meevaren tijdens de Canal Parade. Een week eerder werd hij tijdens een werkreis in het buitenland doodziek. Alleen in een hotelkamer, niet in staat om iets binnen te houden, met een angst die veel gay mannen van zijn generatie zullen herkennen: zou het hiv kunnen zijn?

de hiv-diagnose die alles veranderde

Op de vrijdag voor de Canal Parade ging hij naar de GGD. De sneltest was negatief, maar er volgde nog een extra test. “Rond vijf uur kwam ik terug voor de uitslag, net voor sluiting. Toen gebeurde het: ‘Gaat u maar even zitten, ik heb slecht nieuws voor u.’ De grond zakte onder mijn voeten vandaan.”

Hij kreeg een flyer mee en stond weer buiten. Het was vrijdagmiddag, hulp was pas na het weekend beschikbaar. “Ik ben naar Limburg gegaan, naar mijn ouders, want ik zag het niet zitten om de volgende dag vrolijk op een boot te staan.”

Een jaar later kocht hij alsnog een tafel bij Het Amsterdam Diner. Alleen zat hij daar nu anders. Niemand aan tafel wist dat hij hiv had. “Je hoort jongeren met hiv spreken, je ziet filmpjes uit Afrika, iedereen vertelt over hoe het is om met hiv te leven. Dat raakt je dan nog meer, omdat je stiekem weet dat je één van hen bent. Ik zat met tranen in mijn ogen. Mijn zakenrelaties moeten hebben gedacht: wat is het toch een emotionele jongen.”

In 2019 werd Roel gevraagd als voorzitter van de Amsterdam Dinner Foundation. Op dat moment wist vrijwel niemand van zijn hiv-diagnose, behalve zijn ouders en een paar goede vrienden. Toch voelde de functie logisch. “Ik vond Het Amsterdam Diner al een indrukwekkend evenement. En door mijn eigen diagnose was ik intrinsiek gemotiveerd.”

waarom roel veltmeijer zijn verhaal publiek deelde

Gaandeweg begon iets te wringen. Hoe kon hij voorzitter zijn van een diner dat stigma wil doorbreken, terwijl hij zelf zweeg over zijn status? “Toen dacht ik: als ik het dan toch doe, dan maar met een bang.” Tijdens zijn eerste speech als voorzitter vertelde hij zijn verhaal aan duizend mensen in de zaal. Over zijn diagnose, zijn angst, zijn mislukte zoektocht naar PrEP, en het pijnlijke besef dat hij die preventieve hiv-medicatie net te laat had gevonden.

Wat hem nu het meest frustreert, is de gedachte dat hiv een afgesloten hoofdstuk zou zijn. “Mensen zeggen: dat is toch iets van de jaren tachtig en negentig? Je neemt toch gewoon een pil per dag en dan word je even oud als iedereen? Maar dat is niet het hele verhaal.”

hiv-stigma is nog lang niet verdwenen

Met goede medicatie kun je goed en lang leven met hiv, maar dan moet je die medicatie wél krijgen. “Een kwart van de mensen wereldwijd die met hiv leeft, heeft geen toegang tot hiv-medicatie. Jaarlijks sterven nog steeds meer dan 600.000 mensen aan de gevolgen van aids. Het is dus niet iets van het verleden.”

Ook in Nederland is stigma niet verdwenen. Roel noemt zichzelf bevoorrecht: wit, man, wonend aan de Amsterdamse grachten, met toegang tot goede zorg. “Ik heb zelf niet superveel last van stigma. Maar ook ik merk het, een of twee keer per jaar zeker. Als ik aan het daten zou zijn, weet ik zeker dat het vaker zou gebeuren.”

Daarom wil hij met Het Amsterdam Diner niet alleen geld ophalen, maar ook ongemakkelijke gesprekken voeren. Vorig jaar stonden trans sekswerkers met hiv en een migratieachtergrond centraal. Geen veilige, gladgestreken keuze, wel een noodzakelijke. “Die zie je waarschijnlijk niet op andere gala’s. Juist daarom geven we ook tafels aan deze community’s. Anders houd je alleen een exclusief feestje voor rijke mensen over, en dat willen we niet.”

het amsterdam diner als podium voor ongemakkelijke gesprekken

Ook over de internationale politiek is hij scherp. Nu Amerikaanse hulpprogramma’s als PEPFAR en USAID worden teruggeschroefd of stilgelegd, vindt hij dat Europa niet alleen verontwaardigd naar Amerika moet wijzen. “Wat daar gebeurt is kwalijk en verwerpelijk. Maar dan moeten wij zelf over de brug komen met extra geld en oplossingen. Dat mis ik.”

Toch blijft het Amsterdam Diner ook gewoon een avond waarop de loper uitgaat en de zaal mag glimmen. Roel lacht: “Onze community houdt van show. Er moet glitter en glamour zijn.” Maar onder die glamour zit ernst. “We willen mensen niet alleen laten horen, maar laten voelen wat het betekent om met hiv te leven.”

Zijn meest onvergetelijke moment, naast zijn eigen coming-outspeech? Loreen, die net voor de tweede keer het Eurovisie Songfestival had gewonnen en net na een Amerikaanse tournee via Amsterdam wilde terugvliegen om op te treden. Maar ook de spoken word voordrachten van jongeren met hiv bleef hangen. “Zij vertelden wat stigma met hen doet. Ik had het tijdens de repetities al gezien, maar live raakte het me opnieuw.”

Op zaterdag 13 juni 2026 vindt de 32ste editie van Het Amsterdam Diner plaats in AFAS Live. Het thema is We Can Be Heroes, met als decor The Enchanted Forest en als dresscode Black Tie with a touch of wonder.