Na ziekte vond queer hiker Mady kracht op de Pacific Crest Trail

Na een chronische ziekte en kanker hervond Mady Beversluis (35, die/hen) het vertrouwen in hun lichaam dankzij lange hikes. Op de Pacific Crest Trail trotseerde die hitte, blessures en te weinig water.

“Ik hou van de uitdagingen die bij wandelen horen. Halverwege de twintig werd ik vlak achter elkaar gediagnosticeerd met een chronische ziekte en kanker. De wandelingen in de jaren na het ziekteproces hielpen me weer vertrouwen te krijgen in mijn lichaam.

Mijn spannendste en meest leerzame hike was de Pacific Crest Trail, mijn eerste lange-afstandswandeling. Ik beging de ene na de andere blunder. Op dag één brak ik bijna mijn been doordat ik met mijn wandelstok op een losliggend rotsblok leunde. Ik stapte net op tijd opzij, waardoor het vallende gesteente mijn been slechts schampte. Toch doet het litteken vermoeden dat ik een tijgeraanval heb overleefd. Iets later, op een verschroeiend hete bergkam, raakte ik door mijn water heen. Stroompjes waren onvindbaar of opgedroogd, maar gelukkig vond ik uiteindelijk water door van het pad af te gaan. Deze hike was zo intens, dat ik erna een tijdje minder bang was voor veel dingen.

Mijn duurste gear is mijn lichtgewicht tent, die ik liefkozend ‘boterhamzakje’ noem. Met mijn partner heb ik ook een dubbelwandige tweepersoonstent gekocht, voor onze Europese hikes. Een grammen-tellende ultra lichtgewicht hiker zal ik echter nooit worden: als theeverslaafde is mijn gasbrandertje een must. Ook ga ik nergens heen zonder mijn dagboek.

Bovenaan mijn bucketlist staat een hike door de uitgestrekte, schitterende leegte van Mongolië. Die zag ik ooit eerder toen ik het land doorkruiste in een stuiterend, grijs Sovjet-busje.”

ultieme hikingtip:

“Wandelen is dingen in zakjes doen, die weer in andere zakjes doen, enzovoort, enzoverder. Investeer daarom in goede bewaarzakken voor verschillende productcategorieën om het overzicht te bewaren.”