Johan Goossens heeft een nieuwe vlam
Winq columnist Johan Goossens deelt elke editie iets uit zijn leven. Dit keer een nieuwe liefde. “Blijkbaar hoop ik mijn bindingsangst om de tuin te kunnen leiden met een tafelkleed en lichte jazz.”
Volgens mij zit ik in een relatie...", zeg ik verbaasd als mensen vragen hoe het met me gaat. Ik kan het zelf amper geloven, ik was al meer dan tien jaar vrijgezel. Slechts een paar keer kwam ik iemand tegen die ik leuk vond, en soms leek het heel even veelbelovend: een paar dates, vrolijk ge-app, een middagje Marken. Maar altijd strandde het abrupt als iemand uit zichzelf: “Goedemorgen knapperd!” begon te appen. Wat wil die van me? dacht ik dan geschrokken. Hier heb ik allemaal geen ruimte voor! Het patroon was: daten, dagelijks appen, hartjes sturen, block.
in de vlekken
Mensen zeiden: als je de juiste persoon tegenkomt, verdwijnt die benauwdheid vanzelf. Want mensen praten graag in clichés. En ik geloof ook graag in clichés, zeker wat de liefde betreft. Daarom redder ik bij de tweede date al met kaarslicht en crème brûlée. Het is de totale vlucht naar voren: blijkbaar hoop ik mijn bindingsangst om de tuin te kunnen leiden met een tafelkleed en lichte jazz. Maar zodra de pan op tafel staat en de kaarsjes zijn aangestoken, breekt het zweet me uit. Ik stuur kushandjes, maar als ik er een terugkrijg, schiet ik in de vlekken.
Ik creëer, kortom, zelf de chaos. Ook nu ik iemand heb gevonden met wie het echt heel goed klikt. Al bij de derde date begon ik zelf te vissen of het nou officieel ‘aan’ was. Het antwoord maakte me even zielsgelukkig, om langzaam over te gaan in een aanval van COPD. Bij de vierde date gaf ik mijn sleutelbos – en piekerde een vol weekend hoe je die op een nette manier terug kunt vragen.
If anything, voel ik meer dan ooit hoe diep en groot mijn bindingsangst nu eigenlijk is. Om eerlijk te zijn word ik al benauwd als een vriendin voorstelt de fietsen aan elkaar te zetten. Als ze in het theater vragen: mogen de jassen op hetzelfde hangertje? Laat staan als een winkelier vraagt: kan ik u helpen? Dan ben ik in staat mijn vrijheid terug te kopen met een lelijke winterjas.
Heb ik dan niks geleerd sinds mijn vorige relatie? Die aan elkaar hing van pauzes, doorstarts en weekjes radiostilte om de boel (lees: mijn paniek) te laten bedaren? Ik ben tien jaar en flink wat therapieën verder, maar het enige verschil is eigenlijk dat ik mezelf beter ken. En dat ik zeker weet dat het niets met die ander te maken heeft, en dat rustig uit kan leggen. Ik heb geleerd om even adem te halen als ik de neiging voel om het uit te maken. En als dat allemaal niet helpt, denk ik inmiddels gewoon aan de woorden van mijn nieuwe vlam, die simpelweg zei: “Het is toch ook gewoon spannend?”
