De avonturen van Tommy Zwaaistaart

Winq kantoorhond Tommy Zwaaistaart is geen fan van vuurwerk. Ook bij de laatste knalpartij vluchtte zij met haar knapzak het land uit: achterin de Kia EV4 zoefde zij naar Frankrijk.

Zesentwintig december. Ik wist meteen: dit is geen gewone ochtend. Geen knallen buiten, geen gordijnen die trillen, geen baasjes die net iets te vrolijk “het komt wel goed hoor” zeggen terwijl ik al onder de tafel lig. Nee. Koffers. Jassen. Mijn spulletjes. En daar stond ze weer: de Kia EV4. Glanzend, ruim, stil. Mijn favoriete vervoermiddel om Nederland tijdelijk te ontvluchten.

Ik ben Tommy. Acht jaar oud. Boomer, zeggen mijn baasjes. Ik weet niet precies wat dat betekent, maar ik heb wel sterke meningen over vuurwerk (slecht), stranden (goed), eten onder tafels in Franse restaurants (heel goed) en autorijden, mits in de juiste auto.

Die juiste auto dus: de Kia EV4. Mijn baasjes noemen haar “volledig elektrisch”, ik noem haar “lekker rustig”. Geen gebrom, geen gejaag, geen stress. Alleen zoemen en vooruit. Vanuit Amsterdam reden we richting Honfleur, mijn vaste schuilplaats rond oud en nieuw. Al jaren gaan we daarheen, omdat Frankrijk blijkbaar heeft besloten dat vuurwerk niet per se overal en altijd hoeft. Dank daarvoor.

De EV4 is ruim. Dat is belangrijk, want ik heb een mand, een dekentje, genoeg speeltjes en een lichte voorkeur om languit te liggen met mijn kop richting het raam. Alles paste. Ik ook. En als we onderweg stopten om de auto op te laden, mocht ik eruit. Even pootjes strekken, grassprietje inspecteren, belangrijke hondenzaken doen. Elektrisch rijden heeft voordelen die niemand mij had uitgelegd, maar die ik nu persoonlijk verdedig.

Wat ik ook fijn vind: veiligheid. Ik hoor mijn baasjes praten over vijf sterren en testen en systemen die opletten als zij dat even niet doen. Ik snap niet alles, maar ik snap wel dat ik me veilig voel. En dat is niet vanzelfsprekend voor een hond die vuurwerk haat en spanning meteen ruikt.

Na een paar laadmomenten, veel aaien en nul knallen kwamen we aan in Honfleur. Mijn tweede thuis. Smalle straatjes, andere honden die allemaal willen spelen – heb ik meestal geen zin in, trouwens – en de zee. Altijd de zee. Ik rende over het strand alsof ik nooit bang ben geweest voor iets. Mijn baasjes keken en glimlachten. Dat doen ze vaak hier.

De dagen hadden een fijn ritme. Ochtendwandeling. Koffie voor hen, water voor mij. Soms gingen we met de Kia EV4 op pad voor een dagtripje. Normandië is groot en ik heb geleerd dat autorijden hier altijd eindigt in iets leuks: een nieuw strand, een dorpje met te veel geuren, of een plek waar ik “eigenlijk niet welkom ben” maar toch even mee naar binnen glip. De EV4 zoefde overal heen, stil en soepel, alsof ze zelf ook vakantie had.

’s Avonds mocht ik vaak mee uit eten. Onder tafels leven is mijn specialiteit. Franse restaurants zijn daar verrassend goed in. Niemand schrikt van een hond. Niemand zegt “is dat wel de bedoeling”. Ze aaien me. Ze lachen. Soms valt er iets. Ik zeg niet dat dat gepland is, maar toeval bestaat.

En intussen, heel belangrijk, bleef het rustig. Geen vuurwerk. Geen stress. Oudejaarsavond voelde hier als een bijzondere avond met geweldige snacks. Ik sliep. Echt heel diep. Dat alleen al maakt deze reis elk jaar weer de moeite waard.

Op 2 januari reden we terug. Ik vond het niet erg. De Kia EV4 rook inmiddels een beetje naar zee en hond, een prima combinatie. Mijn baasjes waren ontspannen. Ik ook. En ik wist: volgend jaar doen we dit weer. Vluchten voor het lawaai, op weg naar stilte, ruimte en een auto die begrijpt dat af en toe stoppen geen vertraging is, maar onderdeel van de reis.

Als hond kan ik het simpel samenvatten: Honfleur is fijn. Mijn baasjes zijn fijn. En de Kia EV4? Die is niet alleen mooi en ruim, maar ook precies rustig genoeg voor iemand zoals ik. En geloof me: als een bange boomerhond zich ontspannen voelt op de achterbank, dan doe je als auto toch echt iets goed. Ook met de Kia EV4 op pad? Klik hier dan maar eens.