“Verrassend genoeg voor een klein dorp waren wij niet het eerste paar van hetzelfde geslacht”

Elk jaar met carnaval is de prins of prinses het boegbeeld. een grote eer, omgeven met tradities. Hoe spring je daarmee om, als queer prins, prinses of prins-x? Vandaag het verhaal van Mark van Lankveld (40) en Eddie Gruyters (54). Zij vormden in 2018 het prinsenpaar van carnavalsvereniging C.S. De Twisse Tusstèkers uit Westerbeek.

“Ik ben geboren en getogen in Westerbeek en samen met mijn man Eddie heb ik me hier altijd welkom gevoeld. Zo treedt Eddie af en toe op als dragqueen en daar kijkt niemand raar van op. Sterker nog, dorpsgenoten nemen het voor ons op als iemand iets ongepasts zegt. Zo hoorden we eens een jongeman uit een andere gemeente, wijzend naar ons huis, tegen een vriend zeggen: ‘Dat is toch het homohuis van Westerbeek?’ Waarop een dorpsgenoot hem direct verbeterde: ‘Dat is gewoon het huis van ons Mark en Eddie, hoor!’

In Westerbeek is het traditie dat carnaval niet één prins of prinses heeft, maar altijd een echtpaar. En verrassend genoeg, voor een dorp met slechts zevenhonderd inwoners, waren wij niet het eerste paar van hetzelfde geslacht. Vier jaar eerder ging die eer naar twee vrouwelijke dorpsgenoten. Ik weet nog dat ik dat, zelfs als homoman, wel even moest laten bezinken. Niet omdat ik bang was voor hoe het dorp zou reageren, maar vooral vanwege de omliggende gemeenten. Zoiets was namelijk nog niet eerder voorgekomen: een prinsessenpaar of prinsenpaar. En je kent het gezegde: ‘Wat de boer niet kent, dat eet hij niet.’ Maar mijn zorgen bleken onnodig. Iedereen ging er keisportief mee om en er werd gefeest zoals alle andere jaren.

Toen wij werden aangesteld als prinsenpaar, was het opnieuw één groot feest, dit keer met onze eigen draai eraan. Zo schoten we tijdens de optocht vanaf de praalwagen met een confettikanon, iets wat nog nooit eerder was gedaan. En op een van de carnavalsavonden gingen we verkleed als vrouw: Eddie in panterprint en ik in een blauwe jurk, compleet met mijn prinsencape, scepter en kroontje. Niemand herkende ons! Na alle aandacht van de voorgaande dagen was dat een verademing.

Hoewel we het carnaval op onze eigen manier hebben gevierd, hebben we ons niet expliciet ingezet voor homo’s en lesbiennes in ons dorp. Dat past niet bij hoe we in het leven staan. We geloven namelijk niet in een aparte homowereld. We lopen gewoon tussen de mensen door. Dat werkt het beste.”