“Ik zeg weleens dat ik confetti in mijn bloed heb”

Elk jaar met carnaval is de prins of prinses het boegbeeld. een grote eer, omgeven met tradities. Hoe spring je daarmee om, als queer prins, prinses of prins-x? Vandaag het verhaal van Ruud Teunissen (51). Ruud was in 2024 de prins van carnavalsvereniging De Rogstaekers uit Weert.

“Carnaval – of vasteloavendj, zoals we in Weert zeggen – is mij met de paplepel ingegoten. Mijn eerste carnavalsfoto werd gemaakt toen ik nog geen twee jaar oud was: met een grote pruik en gezicht vol schmink ging ik samen met mijn ouders op stap. Ik zeg weleens dat ik confetti in mijn bloed heb. Als klein menneke riep ik dan ook altijd dat ik ooit prins carnaval zou worden, al was het maar vanwege de steek – het typische hoofddeksel van de prins – versierd met prachtige glitters en veren. 

Toen ik uiteindelijk werd gevraagd, volledig in het geheim, kon ik mijn geluk niet op. De selectiecommissie van onze carnavalsvereniging heeft niet bewust gekozen voor een homoseksuele prins; ze wilden gewoon dat ík prins werd. Of ik ’s avonds mijn stamppot eet met een man of een vrouw, dat maakte hen niets uit. Of zoals zij het zelf zeiden: ‘Het gaat er niet om wat je bent, maar wie je bent.’ Toch voel ik me enorm gevleid dat ik mag zeggen dat ik de eerste stadsprins ben van Weert die op mannen valt.

Dat wilde ik ook terug laten komen in mijn onderscheiding. Een onderscheiding is een speciaal soort medaille die de prins tijdens een van de vele recepties uitreikt aan mensen die een bijzondere bijdrage hebben geleverd aan het plaatselijke carnaval. Voor het ontwerp van mijn onderscheiding bedacht ik het thema De Bonte Molen. Dat verwijst naar de bakkerij van mijn opa, de Binnenmolen, met ‘bont’ als knipoog naar alle kleuren van de regenboog. Ik vind namelijk dat iedereen carnaval moet kunnen vieren, ongeacht leeftijd, seksuele oriëntatie of beperking.

Mijn periode als prins is alleen maar positief geweest. Mijn toespraken, waarin ik benoemde dat ik homo ben en benadrukte dat carnaval voor iedereen is, werden met luid applaus ontvangen. Dat warme gevoel, dat je door de bewoners van je stad zo wordt omarmd, is mooier dan ik me als kleine jongen had kunnen voorstellen.”