Tussen leer en vriendschap: Pillion toont de kracht van gekozen familie
In Pillion is niets zo simpel als het lijkt: achter strakke rollen en harde afspraken schuilt een verrassend zacht liefdesverhaal. Wat begint als een spel van macht en overgave, ontvouwt zich als een zoektocht naar vertrouwen, grenzen en verbondenheid.
De eerste beelden van Pillion, dit jaar de openingsfilm van de Roze Filmdagen, laten weinig aan de verbeelding over. Een stoere biker in leer scheurt over een donkere snelweg en passeert een auto waarin Colin dromerig de motorrijder voorbij ziet scheuren. Colin, een wat schuchtere jongen die nog bij zijn ouders woont, is op weg naar een pub waar hij als lid van een zanggroepje traditionele kerstliedjes zingt en waar hij na afloop een door zijn moeder opgezette date met een jongen heeft. Maar als hij in diezelfde pub de zelfverzekerde Ray in stoere leren motorkleding ontmoet, wordt er iets losgemaakt bij Colin. Een verlangen naar het dienen van een dominante partner, iets waar hij waarschijnlijk nooit eerder aan toe heeft durven geven.
Wat begint als een spannende blowjob in een steegje achter de pub groeit uit tot een onstuimige relatie tussen Ray en Colin, waarin macht en overgave centraal staan en waarin Colin zijn eigen verlangens en grenzen eindelijk durft te ontdekken in een voor hem totaal nieuwe wereld: de queer BDSM-scene.
bdsm-wereld
De Britse filmmaker Harry Lighton, die met Pillion zijn speelfilmdebuut maakt, is gelukkig wars van moraal of mainstream. Pillion is geen film die uitlegt, maar een film die laat ervaren. De kijker wordt, net als Colin, langzaam deze wereld in getrokken, met alle onzekerheden en ontdekkingen die daarbij horen. Waar films over BDSM nog weleens vervallen in karikaturen of sensatie, zoekt Pillion nadrukkelijk de nuance. Colin is geen willoze speelbal, maar iemand die stap voor stap onderzoekt wat overgave voor hem betekent. Zijn verlangen is echt, maar zijn twijfel net zo goed. Die spanning maakt hem een geloofwaardig en ontroerend personage, overtuigend en innemend neergezet door Harry Melling, eerder vooral bekend door zijn rol als Dudley Dursley in de Harry Potter-films.
“de relatie tussen colin en ray is geen statisch spel van dominantie en onderwerping, maar een voortdurend proces van aftasten, bijstellen en opnieuw definiëren.”
Ray, een krachtige en gelaagde rol van de Zweedse acteur Alexander Skarsgård, vormt een intrigerend tegenwicht. In eerste instantie lijkt hij de belichaming van controle: zelfverzekerd, strak in zijn rol, haast onaantastbaar. Maar gaandeweg scheurt dat beeld open. Achter zijn ogenschijnlijke zekerheid schuilt ook kwetsbaarheid en misschien zelfs afhankelijkheid. Want wat is macht waard zonder wederkerigheid? Juist die wisselwerking geeft Pillion een emotionele lading. De relatie tussen Colin en Ray is geen statisch spel van dominantie en onderwerping, maar een voortdurend proces van aftasten, bijstellen en opnieuw definiëren. Liefde, zo suggereert de film, laat zich niet vangen in vaste rollen, zelfs niet wanneer die rollen bewust zijn gekozen.
seksuele handelingen
Het meest verrassende aan Pillion is misschien wel de liefdevolle manier waarop de film de BDSM-gemeenschap neerzet. Waar je een harde, gesloten subcultuur zou verwachten, ontvouwt zich juist een netwerk van vriendschappen, zorg en onderlinge solidariteit. De vrienden om Colin en Ray heen zijn geen figuranten, maar volwaardige personages die elk hun eigen plek en betekenis in de groep hebben. In gezamenlijke scènes, een avond in een bar, een pitstop tijdens een motorrit, het chillen na een intense avond groepsseks, ademt de film een bijna huiselijke sfeer. Hier wordt gelachen, getroost en gedeeld. Het zijn deze momenten die Pillion optillen boven het niveau van een film over BDSM. Dit is een film over gemeenschap, over het vinden van gelijkgestemde mensen.
Regisseur Lighton schroomt niet om ook terloops een pik of kont in beeld te brengen. Daarmee laat hij zien dat lichamelijkheid ertoe doet. Seks is geen losstaand element, maar een manier om grenzen te verkennen, vertrouwen op te bouwen en jezelf te laten zien. Het BDSM-spel laat Lighton met opmerkelijke zachtheid zien. De camera observeert, maar oordeelt niet. Dat maakt de film ook politiek, zonder dat hij dat expliciet wil zijn. In een tijd waarin queer lichamen, naaktheid en seksuele handelingen steeds meer worden ingeperkt, pleit Pillion juist voor een wereld waarin die lichamen zelf de regels bepalen.
bredere queer traditie
Dat Pillion discussie oproept, is geen verrassing. Voor sommigen is de film bevrijdend in zijn uitgesproken liefde en romantische benadering; voor anderen schuurt juist de combinatie van seksuele openheid en expliciete machtsverhoudingen. Pillion weigert echter om die spanning op te lossen of glad te strijken, en juist daarin schuilt de kracht. De film werkt als een spiegel voor jezelf: wat vind ik acceptabel, en waarom? Wanneer wordt een spel serieus, en hoe ga je dan verder? Door die vragen niet te beantwoorden, maar open te laten, past Pillion naadloos binnen een bredere queer traditie waarin juist twijfel en de zoektocht naar je eigen normen centraal staan.
Het is die combinatie van lef en mildheid die de film zo bijzonder maakt. Pillion durft te laten zien wat vaak verborgen blijft, maar doet dat zonder sensatiezucht. In plaats daarvan kiest de film voor nuance en empathie. Daarmee blijft hij nog lang na de aftiteling nazinderen en zet hij je eigen ideeën en (voor)oordelen over liefde, intimiteit en seksualiteit nog eens goed tegen het licht.
Pillion is vanaf donderdag 26 maart (eindelijk, in het VK draait-ie namelijk al sinds eind november) te zien in de Nederlandse bioscopen.
