Pierre de Maere over Ave de Maere: “Mijn exen zijn erg verwend”

Op zijn nieuwe album Ave de Maere verruilt Pierre de Maere de fantasieën van zijn debuut voor zijn eigen leven. Hij vertelt over zijn coming-out, eerste relaties en seksuele ervaringen, samenwerken met zijn broer Xavier en exen die maar in zijn liedjes blijven opduiken.

De teksten op je eerste album Regarde-moi kwamen veel meer voort uit fantasie, terwijl Ave de Maere over dingen gaat die je echt hebt meegemaakt. Waar kwam die verandering vandaan? “Omdat ik eindelijk echt begon te leven. Ik kreeg de tijd en de kans om dingen te ontdekken waar ik tot dan toe niets van wist. Ave de Maere is een album over eerste keren. Over niets weten en alles willen aanraken.

Van mijn dertiende tot mijn achttiende zat ik op een heel strenge katholieke school. Daar was het onmogelijk om te accepteren dat je gay was, laat staan om daar openlijk voor uit te komen. Dat was ondenkbaar. Toen ik achttien werd, vond ik eindelijk de moed. Het was mijn laatste jaar en ik dacht: oké, hierna ben ik toch weg. Dus kwam ik uit de kast en begon ik eindelijk te leven.

Toen ik mijn eerste album schreef, was ik negentien en had ik nog niet veel meegemaakt. Het ging over mijn dromen, fantasieën en dingen die ik wilde beleven. Veel nummers gingen eigenlijk over: ooit ga ik dat doen. Ooit trouw ik met een engel. Ooit word ik een superster. Ooit koop ik allemaal te gekke spullen.

Ik ben nog niet met een engel getrouwd en ben ook geen superster, maar sindsdien is er veel gebeurd. Ik begon eindelijk te daten en deed mijn eerste ervaringen met intimiteit op. Ik was negentien toen ik voor het eerst dronken werd. Dit nieuwe album gaat over dingen die echt gebeurd zijn. Ik ben niet bang om over vieze dingen te praten, of over dingen waar ik niet trots op ben. Er is geen taboe. Ik zie het als een privédagboek dat ik met de wereld deel. Misschien zorgt het ervoor dat andere mensen zich iets minder raar voelen.”

Je produceerde het album met je broer Xavier. Merk je tijdens het samenwerken dat jullie broers zijn? “Zeker. Het is geweldig om samen te werken, maar soms ook moeilijk. De afgelopen jaren heeft iedereen me heel aardig en beleefd behandeld. Mijn broer geeft daar geen fuck om. Daardoor verspillen we ook geen tijd aan beleefd doen. Als we elkaar iets te zeggen hebben, zeggen we het en daarna gaan we weer verder. Dat werkt heel goed. Soms wou ik alleen dat hij me wat meer als een prinses behandelde. Mijn gezicht staat tenslotte op de albumhoes, daar mag hij best een beetje respect voor hebben. [lacht]

We vullen elkaar heel goed aan. Vroeger speelde ik drums, ik zing en ik heb het hele album mede geproduceerd. Ik ben goed in drums, bas en groove, terwijl hij veel beter is in het vinden van de juiste synthesizersounds. Het voelt heel natuurlijk. Ik ben weleens in de verleiding gekomen om met andere producers te werken en heb dat ook met verschillende mensen geprobeerd, maar het klonk nooit zo eigen als wanneer mijn broer en ik samen iets maken, of wanneer ik alleen werk.

Een aantal nummers heb ik zelf geproduceerd, waaronder ‘La grande vie’. Ik ben gek op de productie daarvan. Maar meestal doen we het met z’n tweeën. Xavier doet ook het geluid bij mijn liveshows, dus we zijn zo ongeveer ons hele leven samen. Ik zie hem vaker dan ik een vriend of mijn moeder zou zien.”

Je maakte ongeveer honderd demo’s en hield uiteindelijk twaalf nummers over. Hoe bepaalde je welke op het album terechtkwamen? “Toen ik twaalf was, bracht Lady Gaga Artpop uit. Ze zei in interviews: ‘We hebben 140 nummers gemaakt en er veertien gehouden.’ Daar geloofde ik niks van. Ik dacht dat ze het verzon voor de promotie, gewoon een trucje zodat ze iets interessants kon vertellen tijdens interviews. Maar inmiddels geloof ik haar wel, want mij is precies hetzelfde overkomen.

Geen van de nummers die niet op het album is gekomen, is interessant. Ik heb ze niet voor niets geschrapt: ze klonken niet als mij of waren gewoon niet catchy genoeg. Ik ga ze later ook niet alsnog gebruiken. Ik heb geen moeite met schetsen maken of iets loslaten. Mijn werk is me niet heilig. Vroeger wilde ik ieder nummer waaraan ik begon ook afmaken en moest het vervolgens op het album terechtkomen. Voor mijn eerste album schreef ik vijftien nummers en hielden we er twaalf over. Er was dus weinig speelruimte.

Dit keer besefte ik dat er niets heiligs is aan het schrijven van een nummer. Het is prima om heel veel materiaal weg te gooien. Dat veranderde mijn kijk op werk en muziek en hielp me om veel betere nummers te schrijven. Zodra iets heilig wordt, maak je het te belangrijk en durf je minder risico te nemen.

In de map ‘album twee’ op mijn MacBook staan ongeveer honderd Logic Pro-projecten. Uiteindelijk heb ik simpelweg de nummers gehouden die voor mij het belangrijkst waren. Ik dacht niet na over samenhang of een verhaal, maar toevallig bleken het twaalf nummers over eerste keren te zijn. Omdat ik ze allemaal zelf heb geproduceerd, vormen ze qua klankkleur vanzelf een geheel.”

Queer mensen hebben vaak het gevoel dat hun jeugd pas echt begint na hun coming-out, en dat ze daarna iets moeten inhalen. Herken je dat? “Ik heb inderdaad het gevoel dat ik mijn jeugd heb gemist. Ik heb een groot ding met jeugd. De meeste mensen die naar mij luisteren zijn veertig, vijfenveertig of vijftig. Ik heb niet zoveel luisteraars tussen de zestien en dertig en dat irriteert me, zonder dat daar eigenlijk een goede reden voor is. Ik hou van de mensen die naar mijn muziek luisteren, maar ergens zou ik willen dat ik cool werd gevonden door de mensen op wie ik vroeger indruk wilde maken.

Ik was zelf nooit een cool kind, dus blijkbaar wil ik de coole kids nog steeds behagen. Naarmate ik ouder word, laat ik dat waarschijnlijk wel los en besef ik dat het helemaal niet zo interessant is. Coole kids zijn niet per se de interessantste mensen.

Volgens mij komt dit veel voor bij gay mensen die op hun achttiende, negentiende, twintigste of vijfentwintigste uit de kast kwamen. Ze hebben het gevoel dat ze hun jeugd hebben gemist. Ik wil altijd zijn waar de jonge mensen zijn. Als ik op festivals speel, is het publiek heel jong en ben ik juist meer gespannen, omdat ik het gevoel heb dat ik indruk op ze moet maken. Het is tegelijkertijd grappig en een beetje verdrietig. Waarschijnlijk leer je dat soort dingen accepteren als je ouder wordt. Tegenwoordig beleef ik mijn jeugd door series over studenten op Netflix te kijken. Niet helemaal hetzelfde, maar het werkt.

Soms wou ik echt dat ik op mijn zestiende al een liefdesaffaire had gehad. Maar alle ellende die ik heb meegemaakt, heeft me ook gebracht waar ik nu ben. Soms denk ik: ja, mijn tienerjaren waren shit, maar zonder die jaren was ik misschien een heel saaie jongen geworden zonder diepgang en humor. Dat zou ook jammer zijn. Dus ik ben blij dat ik een beetje heb geleden.”

Vijf jaar geleden zei je dat je liever het woord ‘flamboyant’ gebruikte dan ‘queer’. Dit is juist een heel openlijk queer album. Is je relatie met dat label veranderd? “Zeker. Vijf jaar geleden was ik pas negentien. Twee jaar daarvoor zat ik nog op die katholieke school, waar queer niet eens een woord was dat in mijn hoofd bestond. Vervolgens begon ik muziek uit te brengen en ineens noemden alle journalisten me queer, omdat ik gay was en zij dat wisten. Ik dacht: shit, kunnen we het eerst even over mijn muziek hebben?

Daar ergerde ik me aan. Mensen willen je altijd in een hokje stoppen omdat dat makkelijk is en waarschijnlijk aantrekkelijk voor de lezer. Tegenwoordig heb ik daar helemaal geen probleem meer mee. Ik weet dat mensen naar mijn muziek luisteren. Ik heb nog steeds maandelijkse luisteraars op Spotify en mijn concertkaartjes worden verkocht. Niet omdat ik gay ben, maar omdat mensen mijn muziek leuk vinden. Dus noem me gerust een queer zanger. Daar ben ik helemaal oké mee.”

In ‘J’aurais fini par te plaire’ zing je dat je jezelf aanraakt terwijl je naar foto’s van een ex kijkt. Heeft degene over wie je zingt het nummer gehoord? “Ik hou van die vraag. Ik heb iets met mijn exen: ik vergeet ze nooit. Echt nooit. Eigenlijk zou ieder van hen me kunnen bellen en zeggen dat hij weer bij me wil zijn, en dan zou ik ervoor gaan. Dat is waarschijnlijk iets wat ik eens met een therapeut moet bespreken.

Het nummer heeft een grappig verhaal. Ik begon het twee jaar geleden te schrijven, toen ik compleet geobsedeerd was door een ex. Ik ben altijd heel traag met teksten, het kost me ongeveer een jaar om een nummer af te maken. Het eerste couplet, inclusief de regel waarin ik mezelf aanraak terwijl ik naar oude foto’s kijk, schreef ik over hem. Tegen de tijd dat het nummer af was, ging het over een andere jongen. Hetzelfde lied is dus voor twee verschillende mannen geschreven. Dat vind ik wel grappig. Het is heel direct en heel specifiek. Ze hebben allebei meerdere nummers over zich op het album, dus mijn exen worden flink verwend.

Met geen van beiden heb ik nog contact. Ik hoop dat ze de nummers horen en tegen me zeggen: ‘Het is geweldig, je album is geweldig, het spijt me zó wat ik heb gedaan.’ Dat zou fucking geweldig zijn. Dat is me één keer overkomen en dat voelde zó goed, maar helaas gebeurt het niet vaak. Ik kan er alleen maar van dromen.”

‘I Don’t Wanna Sleep Tonight’ gaat over je eerste seksuele ervaring. Wat wilde je behalve dat het je eerste keer was met het nummer vertellen? “Ik wil dat mensen weten dat het oké is om ontzettend verlegen te zijn in bed en alleen seks te hebben in het donker. Ik zing: Je suis timide, ferme les stores, ‘Ik ben verlegen, doe de gordijnen dicht.’ Een andere zin die ik mooi vind is: Tu écris dans mon livre d’or, et tu ris car il est encore vide. Een livre d’or is een gastenboek. Je lacht omdat het nog leeg is. Apprends-moi tout: leer me alles.

Ik wil dat mensen zich niet schamen voor seks, want daar hoef je je nooit voor te schamen. In het begin zijn we natuurlijk allemaal een beetje bang, omdat het zo intiem en onbekend is. Volgens mij begonnen we allemaal met seks in het donker. Ik in ieder geval wel, en veel van mijn vrienden ook.

Mijn laatste relatie is onlangs uitgegaan, maar het duurde een jaar voordat ik bij mijn vriend een kaars durfde aan te steken en later zelfs de gordijnen open kon laten. Ik wil dat mensen weten dat zoiets normaal is. Niet per se dat het míj is overkomen, maar dat het een heel normale ervaring kan zijn. Als een zanger die op het podium en in interviews zelfverzekerd overkomt zich zo voelt, denken anderen misschien: o, dan is het niet zo gek dat ik dat ook heb. Natuurlijk geldt het niet voor iedereen. Ik ken genoeg mensen die zich daar totaal niet druk om maken.

Ik vind het mooi dat het nummer heel dansbaar en groovy is, terwijl er tegelijkertijd zo’n verlegen, kwetsbare kant in zit. Praten vind ik nooit eng, het gaat alleen om de daad zelf. Ik ben heel open over mijn privéleven. Als me iets ergs of traumatisch overkomt, vertel ik het als eerste aan vijftien mensen. Ik zou zonder problemen op een podium aan vijfduizend mensen vertellen hoe mijn vorige nacht was. Maar in bed zal ik altijd verlegen zijn. Dat gaat over intimiteit. Ik weet het niet, het gaat om mij en mijn lichaam.”

In ‘Quasiment parfait’ pas je jezelf helemaal aan om aantrekkelijker te worden voor iemand. Doe je dat als artiest voor je publiek ook weleens? “Nee, tegenover mijn publiek ben ik helemaal mezelf. Natuurlijk ben ik op het podium dramatischer. Ik praat daar niet zoals ik nu met jou praat, maar ik ben nog steeds mezelf. Voor mijn publiek of mijn vrienden verander ik mezelf nooit. Alleen voor jongens. Ik heb een probleem met jongens, weet je. Ik hou van ze, maar ze laten me domme dingen doen.

Ik was achttien toen ik voor het eerst een jongen kuste. Hij was heel conventioneel. Ik had toen al een komkapsel en droeg vreemde outfits van Zara. Voor hem ging ik van Zara naar Massimo Dutti. Ze maken mooie kleding, maar het is allemaal heel klassiek, formeel en conventioneel. Dus weg met mijn komkapsel, ik nam een heel traditioneel kapsel en begon te hardlopen. Ik deed allemaal dingen die helemaal niet bij me pasten.

Dat was heel verkeerd en het werkte natuurlijk ook niet, want jezelf veranderen voor iemand werkt nooit. Je moet jezelf zijn, dát maakt je sexy. Ik heb zoveel domme dingen voor jongens gedaan en daar gaat het nummer over.

Ik vind het mooi dat Clara, met wie ik het duet zing, in het nummer op mij reageert. Ze heeft één zin die alles samenvat: C’est quand tu transpires que je te trouve digne d’être aimé. ‘Juist als je zweet, vind ik dat je het waard bent om geliefd te worden.’ Ze praat bijna tegen me alsof ik haar kind ben: rustig maar, stop met jezelf veranderen. Als je jezelf maar blijft oppoetsen, kan ik straks niet meer zien wie je eigenlijk bent.

Het nummer loopt slecht af en dat vind ik juist leuk. Er is geen happy end, omdat ik niet het juiste doe. Er zit ook geen moraal in. Het is simpelweg: wees jezelf.”

‘La grande vie’, je duet met Eva, gaat over het glamoureuze leven waar je altijd van droomde. Wat gebeurt er als die fantasie ineens werkelijkheid wordt? “Ik denk dat je heel makkelijk aan dingen went. Ik helaas extreem snel. Waar ik nooit genoeg van zal krijgen, is het gezelschap van mensen van wie ik hou, mijn zus en mijn beste vriend. Uiteindelijk is dat het enige wat telt.

Ik heb altijd heel groot gedroomd. Mijn couplet in het nummer is eigenlijk behoorlijk leeg, want het komt neer op: ik ben hier voor het luxeleven. Ik wil daarheen. Ik denk aan het Ritz in Parijs en al dat soort dingen. Eva geeft het nummer meer diepgang. In haar couplet zegt ze eigenlijk: ik ben daar geweest, nu ben ik bang en wil ik weg, want die mensen maken me bang. Volgens mij heeft zij traumatischer ervaringen met la grande vie gehad dan ik, met Parijse nachten waarop mensen helemaal losgaan en je bijna leegzuigen als vampiers. Ik wilde eigenlijk gewoon altijd met mijn zus naar het Ritz. Daar zal ik nooit genoeg van krijgen.

Het nummer gaat over altijd méér willen. Je went ergens aan, vervolgens wil je weer iets anders en uiteindelijk ben je nooit helemaal tevreden. Dat gebeurt bij mij nog steeds, maar ergens maakt het me ook gelukkig, omdat ik de voorpret vaak leuker vind dan het moment waarop iets daadwerkelijk gebeurt. Ik vind het heerlijk om op een cadeau te wachten, maar zodra je het krijgt, is dat gevoel alweer voorbij. Altijd meer willen past heel goed bij mij. Voor Eva heeft la grande vie haar volgens mij juist ongelukkig gemaakt. We kijken er dus heel verschillend naar. Haar couplet is veel donkerder dan het mijne en daardoor wordt het interessant.

Haar R&B-stem is echt prachtig en werkt heel goed in het nummer. Ik hou van de muzikaliteit ervan. Als ik heel eerlijk ben, vind ik dit tekstueel niet het interessantste nummer van het album. Maar ik ben gek op de productie.”

Wat snappen mensen buiten de muziekindustrie niet van het glamoureuze artiestenleven? “Mensen denken aan enorme budgetten, geweldige hotels, ceremonies en awardshows. Je ziet een artiest uit een Mercedes stappen en over de rode loper lopen. In werkelijkheid is er niet zoveel geld meer in de muziekindustrie, al doe ik graag alsof dat wel zo is. Ik trakteer de mensen met wie ik werk op geweldige hotels en geef veel te veel geld uit om alles er fantastisch uit te laten zien. Zo houd ik die illusie zelf ook een beetje in stand.

Ik dacht bijvoorbeeld dat we videoclips met enorme budgetten zouden kunnen maken. Nou, nee dus. Die tijd is voorbij. Een artiest in de jaren negentig had waarschijnlijk een heel andere ervaring.

Toen ik Lady Gaga in 2008 of 2009 ontdekte, waren sociale media nog lang niet zo groot. Je kon nog een beetje mysterieus blijven. Je hoefde een paar interviews en televisieprogramma’s te doen, meer niet. Nu moet je zoveel content voor sociale media maken dat het heel moeilijk is om een mythe te worden, mysterieus te blijven of mensen nieuwsgierig naar je te houden. Ze zien je voortdurend. Ze zien je in je keuken een selfievideo voor Spotify opnemen om te vertellen dat je nieuwe release uit is. Dat is allemaal heel nuttig, maar spannend is het niet.

Daardoor ben ik soms een beetje teleurgesteld in mijn vak, ook omdat ik er vroeger andere verwachtingen van had. Tegelijkertijd droomde ik er altijd van om een creatief team om me heen te hebben. Op school was er totaal geen creativiteit. We hadden wiskunde, wetenschappen en Franse literatuur. Ik was de enige die liedjes schreef of foto’s maakte en dat heeft me erdoorheen gesleept. Openlijk gay zijn op die school zou mijn sociale dood hebben betekend. Artiest zijn heeft me gered. Mensen konden denken: het is oké, hij is vreemd, maar hij is artiest. Ik kon altijd zeggen: ik ben nu eenmaal artiest.

Ik droomde ervan omringd te zijn door mensen die geweldig zijn in kleding maken, mode en beeldtaal, en die mensen heb ik gevonden. Mijn ex-vriend werkte aan het album en regisseerde alle video’s. Hij werkt nog steeds met me samen en regisseerde ook de video voor ‘Opinel’. Mijn beste vriend Eddie heeft veel van mijn video’s geregisseerd en ik heb vrienden bij Dior die kostuums voor me maken. Daar droomde ik vroeger van en nu is het werkelijkheid. Dat is misschien wel het mooiste cadeau: omringd zijn door creatieve, getalenteerde mensen.”

Op dit album hoor je meer live ingespeelde instrumenten naast je elektronische productie. Waar wil je muzikaal hiernaartoe? “Dit album bevat meer echte instrumenten en voelt daardoor organischer. Over een paar jaar keer ik waarschijnlijk wel weer terug naar een synthetischer geluid, maar ik vond het geweldig om met muzikanten te spelen en het levendige geluid van echte drums, gitaar en bas te horen. Volgens mij werkt juist de combinatie van die twee het best.

‘I Don’t Wanna Sleep Tonight’ ligt dichter bij mijn eerste album, omdat daar meer synthetische drumklanken in zitten. Ik zou ook graag meer Engelse teksten willen schrijven. Dat vind ik ontzettend leuk, omdat Engels zo’n muzikale taal is, muzikaler dan Frans. Frans kan heel hard klinken, met al die R’s, P’s, Q’s en X’en. Misschien ga ik Frans en Engels in de toekomst wat meer door elkaar gebruiken.”

Ave de Maere is nu uit!