Column Enzo Pérès-Labourdette: Oh to be clueless like a straight man

In zijn nieuwe column neemt Enzo Pérès-Labourdette zijn straight beste vriend mee naar een queer technofeest. Het begint met twijfel voor de spiegel en eindigt om vier uur ‘s nachts op de fiets, met een vriend die zegt dat hij eindelijk zichzelf kon zijn. En met een theorie van die vriend: misschien doen sommige hetero’s zo moeilijk over gays omdat ze stiekem weten dat die het veel leuker hebben.

Met een grote smile die je normaal alleen ziet wanneer iemand de loterij wint komt m’n straight vriend terug van de wc. ‘Ik kreeg een compliment over m’n look. ka-ching! Als de gays je een compliment geven weet je dat je er goed uitziet!’ Ik weet niet zo goed of die het tegen mij zegt, of tegen zichzelf, om zich te hypen. Ik ben in een gulle bui;‘Je ziet er ook vet uit!’ voeg ik eraan toe.

We zijn in een techno-club, het gemiddelde publiek zit ergens tussen circuit-gays en fetish-gays in, met hier en daar een beste vriendin die mee is gegaan voor een avondje uit zonder mannen achter zich aan. Een paar uur geleden stond m’n vriend nog in paniek voor de spiegel. ‘‘Is dit too much? Ziet het eruit alsof ik gays belachelijk maak? Of denken ze straks dat ik ook gay ben?’’

Hij zit de laatste maanden teveel thuis als gevolg van een heftige break-up. Wanneer ik een paar weken geleden aanbood om een keer samen mee uit te gaan keek hij als een kat dat onder een douche geduwd wordt. Dus toen hij een week later trots opperde dat hij toch maar ook een ticket voor ‘dat ene’ feest kon ik niet anders dan hem een schouderklopje geven. ‘‘Goedzo! Maar… welk feest?’’ Wanneer hij het me op z’n telefoon liet zien kon ik niet anders dan tussen verbazing en lachen in blijven hangen. ‘‘Schat, wat voor feest dacht je dat dit was toen je de blote torso’s op de poster zag?’’ Hij kijkt me schaapachtig aan. Oh to be clueless like a straight man.

Na wat cheerleading van de twee vriendinnen die ik had opgetrommeld om ons vergezellen naar het feest en mezelf, durfde onze straight bestie toch aan te doen wat hij zelf had uitgekozen. (Met wat tweaks van ons hier en daar).

Om vier uur ‘s nachts halen we (na een lange speurtocht) onze fietsen van het slot. Traag fietsend vertelt hij enthousiast over hoe leuk hij het had gehad. ‘‘Echt niemand lette op me, ik kon helemaal mezelf zijn!’’. Hij had met een meisje geflirt, iets wat hij normaal achterwege laat uit angst niet stoer genoeg te zijn, en had zelfs een paar positieve opmerkingen over z’n slecht aangebrachte nagellak gekregen. ‘‘Dankjewel dat ik even mee je wereld in mocht, Enzo.’’ en na een stilte. ‘‘Weet je, misschien is dit wel waarom sommige hetero’s zo moeilijk doen over gays. Omdat we stiekem weten, dat jullie het veel leuker hebben dan wij. Het is heel fijn, om zo een avondje gewoon jezelf te mogen zijn.’’