Zanger Jake Atlass: “Als je op de vlucht slaat, kun je er maar beter deftig uitzien”

De Belgische zanger Jake Atlass zou het liefst zijn eigen land ontvluchten, want de wereld lonkt. Hij kreeg in eigen land te maken met homofobie, maar hij laat zich niet op zijn kop zitten. In een interview met Winq vertelt hij over zijn ambities, zijn nieuwe album True Religion en zijn toekomstplannen.

Jake Atlass is een Belgische popzanger uit Knokke. Hij maakt muziek terwijl hij op en neer pendelt tussen België en LA, en dat verhaal komt aan bod in Knokke Tof, een Belgische tv-reeks op Play. Jake werkt nu aan zijn eerste album, True Religion, en er komt een nieuwe single aan. Zijn muziek heeft veel invloeden uit de jaren 80, met synths, gitaren en een donkere, theatrale sfeer.

Kun je om te beginnen wat over jezelf vertellen, wie ben je, wat doe je, hoe ben je de muziek ingerold?

 “Jake Atlass is mijn echte naam. Ik ben opgegroeid in Knokke en ben tijdens de lockdown de muziek ingerold. Je moest toch iets doen. Het is een beetje uit de hand gelopen en nu ben ik singer-songwriter met de grootste dromen ever.”

Je werkt aan je debuutalbum True Religion, waarop jaren 80-popinvloeden samenkomen met een heel eigen visuele wereld van kant en sluiers. Hoe zou je de sound van dit album omschrijven? En welke artiesten of muzikale periodes hebben je daarbij het meest geïnspireerd?

“Mijn artiestenvisum voor de States is verlopen, dus ik werk mijn muziek nu verder uit in België. Ik neem op in Antwerpen en in mijn Knokse homestudio en werk voor deze plaat samen met Remi de Roeck. Precies in die omweg heb ik mijn personage gevonden. Een persoon uit Knokke die de homofobie en de haat beu is en België wil ontvluchten. Een hij of een zij, maakt niet uit. Hollywood is het beloofde land, maar er zitten wat roadblocks in het script. Eerst thuis zien waar te maken, dus.

Ik herken mezelf daar toevallig een béétje in. Dat personage gaf mijn debuutalbum zijn naam. Belgian Fugitive. Op de plaat staan songs als ‘Free’ en ‘Killed My Head’. ‘Free’ ligt heel dicht bij mijn eigen leven. Ik voelde me vastzitten in België, terwijl ik met mijn hoofd al terug in de States was. Ik was klaar om daar verder te gaan, maar hier stond mijn leven precies op pauze. Ik wou gewoon weer zélf kunnen beslissen waar ik naartoe ging. ‘Killed My Head’ gaat over een toxic situationship. Daar zit het vastzitten in wat er tussen jou en iemand anders gebeurt. Die songs passen voor mij bij hetzelfde personage. Je kunt dromen over vertrekken en ondertussen emotioneel ergens in blijven hangen.

De sound is heel eighties, met moderne productie. Denk Madonna. Ik wil melodieën die blijven hangen en teksten waarin je iets van mij herkent, ook als ik het via een personage vertel. Ik hoop dat het album eind 2026 of begin 2027 uitkomt. En natuurlijk horen kant, sluiers en animal print bij die wereld. Als je op de vlucht slaat, kun je er maar beter deftig uitzien.”

Je single ‘Baby Love’ krijgt airplay op NRJ België en is een belangrijke stap richting je internationale ambities. Wat is het verhaal achter dit nummer? Is het representatief voor de muzikale richting die je met je debuutalbum op wilt?

“Ik ben echt blij dat ‘Baby Love’ eindelijk een eigen leven krijgt op NRJ België. Je werkt lang aan een song en dan wordt die ineens op de radio gedraaid. Dat betekent veel voor mij. Tijdens corona zat ik thuis, maar mijn Tinderlocatie was op wereldtournee. Ik zat te bellen met jongens van overal en die gesprekken gaven mij het idee voor het nummer.

Tijdens het schrijven werd het steeds meer een eigen fantasie. Dat vind ik zo fijn aan songs schrijven. Je begint bij iets wat je hebt meegemaakt en je kunt het helemaal uitvergroten. Mijn album klinkt wel ietsjes anders, though. De eighties-invloed komt daar sterker naar voren en de songs horen bij hetzelfde verhaal. Ik heb heel veel zin om die te laten horen.”

Je hebt Madonna en Beyoncé eerder genoemd als grote inspiratiebronnen. Dat zijn allebei artiesten die muziek, mode, seksualiteit en een uitgesproken imago tot één geheel maken. Is dat ook het soort popster dat je zelf wilt zijn? Hoe belangrijk is de visuele presentatie van je muziek?

“Beyoncé is mijn absolute nummer één. Sinds de I Am… Tour in Antwerpen in 2009 heb ik haar op elke tour gezien. She’s my everything. Tijdens haar show in Brussel in 2023 zei ze zelfs dat ik op het podium thuishoor. Dat vergeet ik dus nooit meer. Haar zang, de shows, hoe alles samenkomt, dat inspireert mij enorm. Als je haar live ziet, besef je hoeveel werk er in een optreden kan zitten.

Qua sound zit ik dichter bij Madonna. Ik hou van hoe zij met haar songs telkens een andere wereld neerzet. Je hoort een duidelijke persoonlijkheid in de muziek en die zie je ook terug in de beelden. Zij trekt één outfit aan en ineens heeft iedereen een mening. Dat vind ik zalig. Ik denk dat België op dat vlak al een kleine preview van mij heeft gehad. Als ik een nummer schrijf, denk ik ook meteen aan wat ik draag, hoe ik beweeg en wat je ziet als je het hoort. Soms kan een look voor mij evenveel zeggen als een refrein. Ik wil dat de song en de beelden samen hetzelfde verhaal vertellen.”

Je pendelt tussen Knokke en Los Angeles, twee behoorlijk verschillende werelden. Wat heeft Los Angeles je gebracht wat je in België niet had kunnen vinden? En hoe belangrijk is het voor je om als Belgische artiest toch een internationale carrière op te bouwen?

“Los Angeles County is voor mij het beloofde land, en dan vooral West Hollywood en Beverly Hills. De Hollywood Sign is mijn Klaagmuur en daar ben ik trots op. In LA kan ik gewoon zijn wie ik ben en nobody gives a shit. In België voel ik mij soms precies een alien. In LA ben ik ineens bijna saai. Ik vond dat eerlijk gezegd heerlijk. Het is voor mij ook een creatieve werkplek. Ik heb er de afgelopen jaren met producers gewerkt en contacten opgebouwd die belangrijk zijn voor mijn muziek. Dat wil ik blijven doen, terwijl ik nu ook met Remi in Antwerpen werk.

Die twee plekken maken allebei deel uit van mijn leven als artiest. Ik zie internationaal zo weinig popartiesten uit Nederlandstalig België. Dan zie ik Adéla uit Slowakije en Zara Larsson uit Zweden en denk ik: ‘Goals. Ik wil daar ook staan, vanuit Knokke.’ Ooit met een plaat uit België in de Billboard Top 10 staan? Ik zou daar héél normaal over doen. Een seconde of drie. Spread your wings, wherever you end up.”

Door je deelname aan de realityserie Knokke Tof kreeg je plotseling veel meer zichtbaarheid, maar ook te maken met homofobe reacties op sociale media. Had je verwacht dat mensen zo zouden reageren op wie je bent en hoe je jezelf presenteert?

“Ik had wel verwacht dat mensen commentaar zouden hebben. Ik was echt in shock van hoe hard die homofobe reacties binnenkwamen. Het was een realityshow over Knokke en mensen met ambities. Ik was de enige local. Was het soms overdreven? Ja, graag gedaan. Mijn mama is Amsterdamse, maar hier in België krijg je ‘voetjes op de grond’ precies al bij je ontbijt. Ik droomde wat groter dan de vierkante meter van mijn straat en sommige influencers en journalisten vonden het precies hun taak om mij terug op mijn plaats te zetten. Heel attent. 

Sindsdien ben ik waakzamer en loop ik met meer anxiety rond. Ondertussen blijf ik schrijven, opnemen en mijn album afwerken. Ik wil dat mensen ook de songs leren kennen waar ik al die tijd aan werk. Daar zit veel van mij in. Ik kan echt met mezelf lachen. Kritiek mag, discriminatie niet. Maar goed, if you can survive Belgium, you can survive anything. Peace and love for all.”

Je hebt weleens verteld dat je als kind in Knokke het gevoel had anders te zijn dan de mensen om je heen. Inmiddels ben je een uitgesproken queer artiest die zijn eigen weg volgt. Wat had de jonge Jake van toen nodig om te horen?

“Jonge Jake zou mij vandaag eerst een klap geven omdat ik véél te lief en naïef ben voor boys. Ik kom nét uit de studio, waar ik aan een nummer heb gewerkt dat ‘Valentino’ heet. Een ode aan acteur Tru Valentino, mijn nieuwe celebrity crush. Ik ben The Rookie aan het kijken, lol. Voilà, dát bedoel ik dus. Ik moet nog zien of het nummer op Belgian Fugitive belandt of op de plaat erna.

Maar Baby Jake zou ook zó trots zijn dat ik mezelf ben gebleven en nog altijd voor mijn dromen ga. Ik had toen graag gehoord dat ik helemaal mezelf mocht zijn, ook als ik me in Knokke soms de enige voelde. Al ben ik 105, let’s go to the stars. Sorry mama, sorry papa. Mopje, die twee steunen mij volledig. Op de middelbare school keek ik zo hard op naar Pabllo Vittar. Ik zag Pabllo en dacht: ‘Ah, er is dus ook plek voor iemand zoals ik.’ Ik hoop dat iemand mijn muziek hoort of mij op een podium ziet en datzelfde voelt. Queer of straight. En na deze plaat is the fugitive hopelijk eindelijk free.”

luister en kijk 

Het album True Religion is onderweg. Luister naar ‘Baby Love’ op Spotify, volg Jake Atlass hier op Instagram en hier lees je alles over Knokke Tof.