Sem Abelskamp speelt de jonge Pepijn Leusink in Medisch Centrum West

Sem Abelskamp (26) was net afgestudeerd en toerde met zijn solovoorstelling Bibi Lola toen zijn allereerste tv-auditie meteen raak was. In het nieuwe seizoen van Medisch Centrum West speelt hij Pepijn Leusink, een nieuwkomer op de spoedeisende hulp die zijn onzekerheid met grapjes wegpoetst. Winq sprak hem over de overstap van toneel naar camera en over spelen in stilte.

Je komt uit het theater en zit nu ineens in een grote tv-serie. Hoe ging dat?
“Ik had helemaal geen tv- of filmplannen. Ik studeerde af, stond meteen op De Parade en ging daarna op tournee met mijn solovoorstelling. Toen kwam mijn eerste tv-auditie, voor Medisch Centrum West. Ik fietste weg en dacht: dit zal het wel niet worden. Maar het werd het wel meteen. Drie dagen later zat ik met de hele cast aan de eerste lezing van het script.”

van theater naar medisch centrum west

Wat is het verschil tussen spelen op toneel en voor de camera?
“Het grappige is dat er eigenlijk geen verschil is. Ik had een stereotype in mijn hoofd: dat je voor de camera kleiner moet spelen. Maar als je weet wat je in een scène komt doen en wat je doel is, dan is het gewoon spelen. Alleen wordt het gefilmd. Het grote verschil is dat je alles heel vaak moet doen. In het theater gaat het doek open en is het anderhalf uur aan mij. En je krijgt veel van het publiek terug. Op de set deden we een doorloop van een scène, de hele crew zat erbij en moest lachen. Pepijn is best een grappig personage, dus dan voel je dat kriebeltje: let’s do this. Maar zodra de camera draait, mag niemand meer lachen. Dan denk je: oh ja, nu gaan we dit gewoon twaalf keer in stilte doen. Het is net als bij die documentaire over Wham!, in China. Ze treden daar in Beijing op voor een enorme zaal en niemand mocht klappen, dansen of meezingen. Dat vonden ze helemaal niet leuk. Ik herken dat wel – het gaat tegen je natuur in.”

Wie is Pepijn Leusink?
“Een vrolijke jongen en een enorme flapuit. Ik ben zelf ook een flapuit, maar wel wat professioneler. Pepijn ligt heel snel goed in het team, maakt leuke grapjes en is erg begaan met de patiënten. Gaandeweg merkt hij dat het werk hem zwaarder valt dan hij had gedacht. De spoedeisende hulp overvalt hem, en hij gaat twijfelen. Wil ik dit wel? Kan ik dit wel? Ben ik goed genoeg? Dat ik als net afgestudeerde acteur dat dilemma mag spelen, vind ik het mooiste aan de rol.”

Zit er iets van jezelf in hem?
“Ik heb hem een beetje wispelturig gemaakt. Fysiek ben ik zelf rustiger. Pepijn is onzeker en paniekerig, maar dat verbloemt hij met heel veel zelfverzekerdheid. Ik heb hem vooral in mijn lijf gezocht – hij heeft een bepaalde manier van lopen. Het is een jongen die op de spoedeisende hulp gaat werken en denkt: ik doe dit wel even. Als er iets heftigs gebeurt, staat hij er soms een beetje naar bij te kijken, terwijl hij degene is die moet handelen. Alles is nog nieuw voor hem, en dat heb ik erin proberen te leggen.”

Je kwam binnen in een cast die elkaar al jaren kent. Moest je je bewijzen?
“Ik ben heel warm ontvangen. En dat was nodig, want bij theater werk je lang aan een personage voordat je opgaat. Bij televisie moet het er meteen zijn. Pepijn is de enige echt jonge rol, verder is iedereen dertig-plus. Daardoor voelde ik me vrij om mijn eigen kleur aan die jongen te geven. Je moet je veilig voelen om tot spelen te komen, en dat deed ik, ook dankzij iedereen achter de schermen bij make-up, kleding, licht en geluid. Tina (de Bruin, red.) was ook nieuw, dat was fijn.”

Wat heb je op de set moeten leren?
“Je zit in een snelkookpan. Ik weet nog dat ik helemaal in make-up en kostuum stond, tekst geleerd, en de opnameleider zei: jij zit niet in dit shot. Ik dacht: maar ik sta hier, ik heb tekst! Ze bedoelde dat ze eerst mijn tegenspeler filmden en daarna bij mij kwamen. Die codetaal moest ik nog leren. Of als iemand zei dat ik te veel over de as stond. ‘Over de as’: daar heb ik een heel lange cursus voor nodig. Tina stond vaak naast me en hielp me. Het cadeau is dat ik kon afkijken bij mensen die dit al heel lang doen.”

In je theaterwerk combineer je zware thema’s met humor…
“Dat zit echt in mij. Ik geloof dat hoe persoonlijker je iets maakt, hoe universeler het wordt. Sommige makers zeggen dat het werk niet te privé moet worden, maar er is een verschil tussen privé en persoonlijk. Als je iets heel persoonlijk maakt, komt het óók aan bij het publiek. Dat hoop ik ook bij mijn voorstellingen: dat het verhaal ergens op de avond ook van de toeschouwer wordt. Humor is overwonnen droefheid: dat is vaak de kern van mijn spel.”

Zit dat ook in Pepijn?
“Ja, hij durft niet om hulp te vragen en verbloemt dat met humor. Hij maakt grapjes tot er geen grapjes meer te maken zijn. Ik heb een mooie scène met Tina waarin hij zegt dat hij het even niet meer weet, dat het te veel wordt. Dat vind ik het leukst: het publiek meenemen in een lach en dan een koers kiezen die ze niet zagen aankomen.”

sem abelskamp over bibi lola en zijn toekomstplannen

Jouw solovoorstelling Bibi Lola kreeg mooie recensies. Wat heeft die voorstelling je geleerd?
“Bij Bibi Lola kon ik alles doen wat ik wilde. Samen met mijn regisseur voelde ik: dit klopt gewoon. Ik zing erin, ik dans erin, het is tekst- en muziektheater, maar het gaat óók over seksueel misbruik. Als dat dan zo goed ontvangen wordt, leer je meer vertrouwen op je makersinstinct.”

Voelt een rol in een bestaande serie daarna niet als een keurslijf?
“Ik ben juist veel vrijer dan ik had gedacht. De regisseurs zeiden echt: doe maar. In het begin was het voor de schrijvers ook zoeken, want ik ben een jongen van 26. Als er ‘supervet’ in het script stond, kon ik zeggen dat ik dat nooit zou zeggen. Zo heb ik samen met de schrijvers Pepijns taal ontwikkeld en ik mocht veel improviseren. Als ik het nu terugzie, denk ik soms: oh ja, dat heb ik ter plekke verzonnen.”

Wat komt er hierna?
“Er ligt een idee op de plank voor Bibi Lola 2. Waar ik dat ga maken, mag ik nog niet zeggen. Maar het komt eraan.”

Sem is wekelijks als Pepijn Leusink te zien in Medisch Centrum West. Vanaf 12 november iedere donderdag om 20.25 uur op SBS6 en KIJK.