Recensie Club Kid: het volwassen worden van je queer identiteit

Met zijn indrukwekkende speelfilmdebuut Club Kid maakt Jordan Firstman een energieke, rauwe en verrassend ontroerende film over de New Yorkse queer clubscene. Maar achter de pompende beats en uitbundige nachten schuilt een veel groter verhaal over volwassen worden, verantwoordelijkheid en de betekenis van een gemeenschap.

Een dampende club, opzwepende beats, lichamen die tegen elkaar bewegen en een nacht die maar niet lijkt te eindigen. Wie het queer nachtleven kent, herkent onmiddellijk de energie van de openingsscènes van Club Kid. Regisseur Jordan Firstman weet precies hoe hij de kijker die wereld moet binnenzuigen. Niet als een kleurrijk decor voor een willekeurig verhaal, maar als een wereld op zichzelf. Een gemeenschap met eigen codes, verhoudingen, verlangens en vriendschappen.

Peter (Firstman) is een New Yorkse clubpromotor. Zijn hele leven draait om het nachtleven. Feesten, vrienden, drugs en vluchtige seksuele contacten met andere mannen vormen zijn dagelijkse werkelijkheid. Zijn sociale netwerk is zijn familie en de club is zijn thuis. Totdat er op een dag een tienjarige jongen voor zijn deur staat. Arlo (Reggie Absolom) blijkt zijn zoon te zijn, van wiens bestaan Peter geen idee had. Het kind is het gevolg van een nacht die hij zich nauwelijks herinnert. Arlo’s komst gooit Peters zorgvuldig opgebouwde bestaan volledig overhoop, juist op een moment dat hij compleet met zichzelf in de knoop zit.

Op papier klinkt dat als het zoveelste verhaal over een onvolwassen man die door de komst van een kind eindelijk verantwoordelijkheid moet leren nemen. Maar Club Kid is allesbehalve dat. Firstman stelt juist vragen bij de norm die aan een volwassen leven wordt opgelegd.

de nacht in rauwe beelden

Dat Firstman het nachtleven van binnenuit kent, merk je aan vrijwel iedere scène. De club is geen verzameling stereotiepe feestgangers die alleen maar bestaan om de hoofdpersoon van een kleurrijke achtergrond te voorzien. Het is in de film een geloofwaardige wereld waarin queer mensen elkaar ontmoeten, zichzelf presenteren en hun identiteit vormgeven. Firstman put daarbij uit zijn eigen ervaringen in de internationale clubscene, onder meer in Berlijn.

De film is gedraaid op 35mm door cameraman Adam Newport-Berra. Dat levert rauwe beelden op met glimmend neonlicht, zwetende lichamen en sexy bewegingen op de dansvloer. De camera beweegt mee met de muziek, maar weet ook wanneer afstand en stilte nodig zijn. De soundtrack van Cristobal Tapia de Veer, bekend van The White Lotus, versterkt die ervaring. Het resultaat is een film die je niet alleen bekijkt, maar bijna lichamelijk ondergaat.

bravoure, zelfvertrouwen en kwetsbaarheid

Firstman, die eerder opviel met zijn inktzwarte meta-komedie Rotting in the Sun en de serie I Love LA, schreef, regisseerde en speelt zelf de hoofdrol. Hij geeft Peter een heerlijke combinatie van bravoure, zelfvertrouwen en kwetsbaarheid. Het is iemand die gewend is de aandacht naar zich toe te trekken, maar die tegelijkertijd onzeker is en voortdurend bevestiging zoekt. De komst van Arlo confronteert hem met een kant van zichzelf die hij liever niet onder ogen ziet.

De jonge Reggie Absolom is als tegenspeler echt een natuurtalent. Hij speelt Arlo niet als het clichématige schattige filmkind dat met een paar wijze uitspraken volwassenen de les leest. Hij heeft een eigen wil en eigenzinnige humor die de dynamiek met Peter volstrekt geloofwaardig maakt. Hun relatie ontwikkelt zich zonder dat de film voortdurend op een emotionele snaar moet raken.

Het interessante is dat Firstman de queer clubscene nergens afschildert als een wereld waaruit Peter gered moet worden. Natuurlijk kent ook deze wereld schaduwzijden. De katers, de downers en de leegte wanneer de beats stoppen. Maar dat maakt de gemeenschap niet minder waardevol. Voor veel queer mensen is het nachtleven de eerste plek waar ze zichzelf kunnen zijn, waar ze gelijkgestemden ontmoeten en een gekozen familie vinden.

Juist daarom is het verfrissend dat Club Kid geen afscheid neemt van die wereld. Peter hoeft zijn vrienden, zijn seksualiteit of zijn liefde voor het nachtleven niet op te geven om een goede vader te kunnen worden. De vraag is eerder hoe hij verschillende kanten van zijn bestaan en zijn karakter met elkaar kan verbinden. Dat levert een veel interessanter verhaal op dan de gebruikelijke boodschap dat iemand eindelijk volwassen wordt zodra hij zijn wilde jaren achter zich laat.

een queer verhaal dat we vaker mogen zien

Er worden relatief veel queer films gemaakt over coming-out, de strijd met familie en de omgeving, of het overwinnen van uitsluiting en verlies. Allemaal belangrijke verhalen, maar Club Kid kiest een ander perspectief. Het gaat over volwassen worden, over de verantwoordelijkheid voor een kind en over de veerkracht van een inclusieve gemeenschap. Over mensen die misschien niet altijd de meest voor de hand liggende keuzes maken, maar er wel voor elkaar zijn. Daarmee gaat de film ook verder dan een portret van de New Yorkse clubwereld. Iedereen die ooit een plek heeft gevonden waar die zich volledig thuis voelt, weet hoe belangrijk het is wanneer die wereld dreigt te verdwijnen.

Met Club Kid levert Jordan Firstman een indrukwekkend regiedebuut af. De film is brutaal, humoristisch, soms pijnlijk en vaak ontroerend. Bovenal is het een liefdevol portret van een gemeenschap die in films maar al te vaak wordt gereduceerd tot een decor van extremen en oppervlakkigheid. Firstman laat zien dat achter deze façade ook zorg, empathie en verbondenheid schuilgaan. Misschien is dat wel de mooiste gedachte van deze film: volwassen worden betekent niet dat je je innerlijke ‘club kid’ moet begraven. Er kunnen meerdere kanten van jezelf en van je leven naast elkaar bestaan.

Club Kid draait vanaf 12 november in de bioscoop.

★★★★★