Binnenkijken in het Utrechtse palazzo van Sander

Het Utrechtse huis van interieurontwerper Sander van Eyck voelt eerder als een Italiaans palazzo. Het ademt grandeur dankzij hoge plafonds en terracotta bogen, vloeren van donker steen, fluwelen meubels in rijke tinten en een weelde aan 70s design.

"Het grappige is,” vertelt Sander van Eyck, “dat ik vaak hoor dat mijn interieur niet Nederlands aanvoelt. Dat is nooit een bewuste keuze geweest, maar ik heb nu eenmaal niets met de typische Hollandse soberheid.” Zijn loopbaan begon niet direct als interieurontwerper. Sander werkte aanvankelijk als inkoper bij een retailorganisatie en later bij een meubelimporteur. “Daar was ik voortdurend bezig met trends. Tegelijkertijd kocht en verbouwde ik mijn eigen huis. Mensen om mij heen zeiden steeds vaker: ‘Jij moet hier meer mee doen.’ Toen een projectontwikkelaar me vroeg een huis in te richten, ging het balletje rollen.”

vintage iconen

Vandaag de dag is vintage design een vast onderdeel van zijn werk én zijn eigen huis. "Na talloze bezoeken aan designbeurzen in Milaan zag ik hoeveel 'nieuws' eigenlijk een variatie was op bestaande ontwerpen. Ik dacht: waarom al dat moois uit het verleden negeren? Vanaf 2002 ben ik vintage gaan verzamelen. En inmiddels verkoop ik dat ook weer door. In eerste instantie om betaalbare alternatieven voor dure meubels te kunnen bieden, maar inmiddels zijn het investeringsstukken geworden. Onze showroom, Cocoon Collectables, bevindt zich in het centrum van Hilversum, in het voormalige monumentale postkantoor. Vooral Italiaans design uit de jaren zeventig heeft mijn hart veroverd.”

En inderdaad: het huis van Sander staat bol van de iconen. Van de beroemde Cobra Chairs, die hun naam danken aan de manier waarop de rugleuning als een slang uit de zitting omhoog krult, tot een originele Gianfranco Frattini-bank voor Cassina uit de jaren zeventig. “Die bank heb ik opnieuw laten stofferen. Het leuke is dat het model inmiddels opnieuw in productie is genomen, maar dit is een origineel exemplaar.”

cruciaal contrast

Het pand waarin Sander woont, werd in 1840 gebouwd onder supervisie van de landschapsarchitect Zocher, bekend van het Zocherpark in Utrecht. “Hij liet zich inspireren door Italiaanse huizen, en dat voel je nog steeds. Toen ik het kocht, was het zwaar verwaarloosd: zeven kleine kamers, verlaagde plafonds, verbouwd met goedkope materialen. Ik heb muren weggehaald, plafonds opengebroken en de ruimtes samengevoegd tot één groot geheel. Daardoor kwam de grandeur weer terug."

Toch voelt het huis warm aan, en daar heeft Sander een handige tip voor: “Het contrast tussen harde materialen en rijke stoffen is cruciaal. Fluweel, ronde banken, puffy kussens. Daarmee balanceer ik de kilte van steen en staal.”

licht in lagen

Wie goed rondkijkt, ziet dat licht hier een grote rol speelt. Sander heeft verlichting op verschillende hoogtes aangebracht: wandlampen die omhoog schijnen, paddenstoellampen uit de seventies. “Licht moet in lagen aanwezig zijn. Alleen een plafondlamp maakt een ruimte vlak. Door verschillende hoogtes en richtingen toe te voegen, ontstaat sfeer.”

In de woonkamer trekt een bonte kast vol herinneringen de aandacht. De boeken staan er expres omgekeerd in, met de rug naar binnen. “Alle boeken heb ik al gelezen. En zo ziet het er mooier uit in combinatie met souvenirs en rariteiten zonder dat het rommelig oogt. Ik noem het ‘gekaderde chaos’.”

een huis om in te leven

Hoewel het interieur zeer verfijnd, bijna museaal oogt, benadrukt Sander dat het geen showroom is. "Mijn woning is om in te wonen. Er wordt gefeest, er komen kinderen over de vloer en natuurlijk gaat er weleens iets mis. SZo is er tijdens een feestje een glas rode wijn over een stoel gegaan. Pijnlijk, maar gelukkig ken ik de juiste stoffeerders.” Hij lacht: “Ik zeg altijd: een interieur moet mooi zijn, maar je moet er ook in kunnen leven.”

“Alles wat hier staat heeft een ziel. Ik mix materialen, goud met zilver, spiegelend met mat, maar altijd met gelaagdheid. Mijn interieur is verre van minimalistisch, maar er hangt wel rust.” Elk item in de woning vertelt dan ook een verhaal. Een bruine stoel die veertig jaar ongebruikt in een magazijn stond, kwam letterlijk gloednieuw uit de doos. “Die is dus ontworpen, maar niemand heeft er ooit op gezeten. Nu krijgt hij een nieuwe geschiedenis in mijn huis.” De kunstwerken aan de muren zijn originele stukken uit de jaren zeventig.

een groene cocon

Misschien wel het meest bijzonder van alles is de tuin, verborgen achter hoge muren. Met een muur van bamboeplanten, Italiaans meubilair en een grote dinertafel. Een soort Milanees palazzo. “Je zit hier midden in Utrecht, maar zodra ik de tuin inloop, voelt het alsof ik in een cocon zit. Een privé-oase, omgeven door groen en stilte. Ik woon tegenover een school: overdag is er rumoer, maar zodra ik thuis ben, is het stil. Dat contrast maakt deze plek uniek.”