Binnenkijken bij het designappartement van Edwin in Amsterdam

Tien jaar geleden nam Edwin Pelser het Amsterdamse appartement van zijn tante over. Samen met zijn man Adriaan verbouwde hij de jarenvijftigwoning tot een persoonlijk designinterieur, met een opvallende RVS-keuken, familie-erfstukken, kunst en meubels die verwijzen naar de oorspronkelijke bouwperiode.

Ik probeer het een jaar, dacht Edwin Pelser toen zijn tante naar een verzorgingshuis verhuisde en hij de kans kreeg haar ietwat gedateerde appartement over te nemen. Dat ‘probeerjaar’ werden er uiteindelijk tien. 

Hij ging er niet alleen wonen: even voor de verhuizing leerde hij Adriaan kennen. Die was een vaste klant van de designwinkel in Den Haag die Edwin inmiddels al zestien jaar runt. “Adriaan bleef maar terugkomen en uiteindelijk besloten we een drankje te gaan doen. Het klikte zo goed dat we een relatie kregen.” 

In eerste instantie veranderden de mannen weinig aan het appartement. “Maar op een gegeven moment hebben we de vloerbedekking eruit getrokken. Daaronder bleek een prachtige originele parketvloer te liggen, helemaal onder de verfvlekken.” Die stap zorgde voor de vonk die ze nodig hadden om ook de rest van het jarenvijftigappartement onder handen te nemen. 

van gedateerd appartement naar persoonlijk designinterieur

Ze pakten het rigoureus aan, om te beginnen door de indeling te veranderen. De keuken werd verplaatst van een afgesloten ruimte naar een zijkamer van de woonkamer;
de voormalige keuken werd een studeerkamer en er kwam een nieuwe badkamer. “Maar we wilden niet zomaar moderniseren”, vertelt Edwin. “We zochten naar een manier om te verwijzen naar de tijd waarin het huis gebouwd is, vertaald naar het nu.” 

Die verwijzing zie je terug in het meest opvallende deel van het appartement: de keuken. Een uitgesproken, bijna industriële ruimte met glanzend RVS, gekleurde wanden en keramische tegels. De keuze voor roestvrij staal heeft niets te maken met de huidige RVS-trend, benadrukt Edwin. “Dat het nu hip is, hoorden we pas later. Wij kozen ervoor om de ruimte de uitstraling te geven van een restaurantkeuken.” Een volledig stalen keuken vonden ze te strak, daarom schakelden ze een maker in die met hen meedacht. “Zijn voorstel was om met drie materialen te werken. Zo ontstond de combinatie van RVS, berken multiplex en speciale keramische tegels die ook om de hoeken lopen. Het resultaat is gezellig, maar niet truttig.” 

een interieur waarin kleur en design in balans zijn

Hoewel Edwin dagelijks met design bezig is, maakt hij alle interieurkeuzes samen met Adriaan. “Als ik iets mooi vind en Adriaan heeft er niets mee, doen we het niet.” Dat was in het begin niet altijd even makkelijk. “Aanvankelijk kwamen we er echt niet uit: we hadden totaal andere ideeën.” Pas toen ze een gezamenlijk kleurconcept bedachten, begon alles op zijn plek te vallen. 

De keukenwanden zijn groen, een kleur waar Adriaan vanaf het begin fan van was. De rest van de muren kregen rustigere wittinten. “Er gebeurt al zo veel met meubels, objecten en materialen. Als je dan ook nog overal bonte kleuren op de muren toevoegt, gaat het concurreren.” 

kunst, vintage meubels en familiestukken met een verhaal

Het appartement staat bol van de verhalen. In de eetkamer hangt een opvallende leren hanglamp van ontwerper Pepe Heykoop. “Die lampen worden in India thuis gemaakt door vrouwen, zodat ze tegelijkertijd kunnen werken én voor hun kinderen kunnen zorgen.” In de woonkamer staan meubels met een verleden. Zo kreeg Edwin de antieke bank van zijn ouders toen hij dertig werd. “Mijn moeder ging vaak naar antiekveilingen en vond deze ergens in een hoek.” De knalgroene stoel komt uit de familie en stond ooit bij zijn oma. “Die is me erg dierbaar, omdat-ie van haar is geweest. Ik vind het belangrijk dat een interieur niet alleen uit nieuwe items bestaat. Een beetje een mix vind ik mooier.” 

Die mix is ook terug te zien in de kunst- en designobjecten. Op de koffietafel in de woonkamer staat een kleurrijke kaarsenstandaard. “Van Studio Roof, geïnspireerd op de Memphis-beweging. Een kunststroming uit Italië uit de jaren 80.” Boven de groene fauteuil is een jarenvijftiggouache te zien van de Duits-Franse kunstschilder Jacques Nestlé. Ook opvallend: het houten geweer. “Dat is de ‘Ratata’ van Tomm Velthuis, bedacht om aandacht te vragen voor kindsoldaten die spelenderwijs met een geweer leren omgaan.”  

Aangezien Edwin dagelijks te vinden is in zijn winkel vol designobjecten, zou je verwachten dat zijn huis een verlengstuk is van de showroom. Maar dat is nadrukkelijk niet het geval. Hij laat spullen liever sudderen. “Als iets uit de winkel me langere tijd weet te raken, krijgt het soms een plekje in mijn woning. Anders blijft het gewoon in Den Haag.”