The History of Sound: een liefdesverhaal dat onder je huid kruipt
Het verhaal van een liefde die nooit mocht klinken Een fluisterende film die blijft nagalmen
Sommige films fluisteren zich een weg naar binnen, om je daarna niet meer los te laten. The History of Sound is zo'n film: een liefdesverhaal dat niets uitspreekt, maar des te harder binnenkomt.
Regisseur Oliver Hermanus heeft al eerder bijzondere queerverhalen op het snijvlak van heimelijkheid en maatschappelijke verdrukking verteld. In Moffie (2019) onderzocht hij onderdrukte queer verlangens binnen het Zuid-Afrikaanse leger, terwijl hij met Living (2022), zijn Engelstalige doorbraak met acteur Bill Nighy, al wat beter ingehouden emoties en gemiste levens liet zien. In The History of Sound brengt Hermanus de sterke punten van zijn eerdere werk samen tot een haast perfecte symbiose van vorm en inhoud. Dit is zijn meest beheerste, maar ook meest doorvoelde film: minder expliciet dan Moffie, minder narratief gestuurd dan Living, en daardoor des te indringender.
traditionele volksliederen
Tegen de achtergrond van het Amerika vlak na de Eerste Wereldoorlog volgen we Lionel en David, twee mannen die samen het platteland doorkruisen om traditionele volksliederen vast te leggen. Wat begint als een schijnbaar eenvoudig documentair project ontvouwt zich langzaam tot een ontroerend portret van een heimelijke liefde, gevangen niet in woorden, maar in muziek en fysieke intimiteit.
Hermanus kiest daarbij voor een uiterst sobere vertelstijl. De camera observeert, houdt afstand, en dwingt de kijker zelf te ervaren wat zich tussen de personages afspeelt. Emotie zit hier niet in grote uitbarstingen, maar in kleine verschuivingen: een blik die net te lang blijft hangen, een stilte die met elke seconde intenser wordt.
een trillende zangstem
Geluid speelt een cruciale rol. De volksliederen die Lionel en David verzamelen zijn meer dan historisch materiaal: het zijn dragers van herinneringen en verlangens. Wat niet uitgesproken kan worden, krijgt een andere vorm, een trillende zangstem die van generatie op generatie wordt aangeleerd. Dat geeft de film een melancholie die je als kijker de adem beneemt.
Het hart van de film ligt bij de fenomenale acteerprestaties van Paul Mescal en Josh O'Connor. Mescal speelt Lionel met een ingehouden intensiteit die voortdurend op doorbreken staat, terwijl O'Connor zijn rol van David voorziet van een lichtere, maar minstens zo complexe energie. Beiden speelden eerder queer rollen, Mescal in All of Us Strangers, O'Connor in God's Own Country, maar waar die films expliciet waren in hun lichamelijkheid en emotionele ontlading, is hier het tegenovergestelde het geval. Alles blijft impliciet. Hun relatie krijgt geen naam en geen duidelijke vorm, maar is des te voelbaarder.
brokeback mountain
De vergelijking met Brokeback Mountain dringt zich op, maar mist de kern. Waar die film zijn kracht mede ontleent aan uitgesproken dramatische momenten, is The History of Sound juist overtuigender in zijn terughoudendheid. Dit voelt minder als een geconstrueerd liefdesverhaal en meer als iets dat zich organisch ontwikkelt. Waarachtiger, oprechter en uiteindelijk indringender.
Visueel is dit Hermanus' meest gestileerde werk tot nu toe. De uitgestrekte landschappen zijn prachtig, maar nooit romantisch: ze ogen eerder als lege ruimtes waarin de personages zichzelf en elkaar dreigen kwijt te raken. De montage versterkt dat gevoel verder. In plaats van een lineair verhaal wordt de film opgebouwd uit losse momenten die zich aaneenrijgen als herinneringen. Scènes lijken soms abrupt te eindigen of zonder duidelijke overgang in elkaar over te lopen. Dat vraagt iets van de kijker. Niet iedereen zal zich willen of kunnen overgeven aan deze manier van vertellen. Maar wie dat wel doet, ontdekt een film die zich langzaam ontvouwt en steeds dieper onder de huid kruipt.
tussengebied
Alles in The History of Sound speelt zich af in een tussengebied van suggestie en gemis. Hermanus toont hoe verlangens gevormd worden door de samenleving en de mensen om je heen, en hoe liefde soms geen ruimte krijgt om volledig te bloeien. Dat geeft de film maatschappelijke relevantie, zonder dat het activistisch wordt. Tegelijk zit er een zekere schoonheid in die beperking: niet alles hoeft uitgesproken te worden om betekenisvol te zijn.
Wat overblijft is geen afgerond verhaal, maar een gevoel. Een echo van iets dat had kunnen zijn. The History of Sound is een prachtig, oprecht en diep doorvoeld portret van een geheime liefde, en een film die je na afloop meteen opnieuw wil zien, omdat je zo van de personages bent gaan houden.
The History of Sound is nu te zien in de bioscoop.
