Singer/songwriter Jaïr Faria: “Ik vind het heel belangrijk om openlijk queer te zijn”
Nederlands muziektalent in LA
Jaïr Faria groeide op in Amsterdam en droomde er ooit van achter Beyoncé te dansen. Inmiddels bouwt hij in Los Angeles zelf aan een internationale muziekcarrière. Winq sprak hem over zijn leven daar en zijn queer identiteit.
Het zijn niet de minsten, die naar hem luisteren: de muziek van Jaïr Faria, waarin pop, rock en neo-soul samenkomen, trok ook de aandacht van onder anderen Billie Eilish en Benson Boone. Met zijn nieuwe EP When It Rains In August op zak reist hij dit najaar als voorprogramma van Froukje door Nederland en België. In zijn persoonlijke teksten zingt Jaïr openlijk over zijn liefdesleven, inclusief een ex die inmiddels in meerdere nummers figureert.
Je vader, Glen Faria, is in Nederland bekend als singer-songwriter en rapper MC Fit. Toen je hem vertelde dat je serieus iets met muziek wilde doen, was hij toen enthousiast of probeerde hij je vooral voor de muziekindustrie te waarschuwen? “Het werd juist aangemoedigd! Na de middelbare school heb ik twee tussenjaren gehad. Toen was het bij mijn ouders een beetje van: of hij gaat muziek maken, of we weten niet zo goed wat er anders gaat gebeuren. Mijn vader is zelfs mee geweest naar een open dag voor een muziekopleiding. Maar ze zeiden ook: van ons hoef je helemaal geen opleiding te volgen, als je maar laat zien dat je het zelf kunt en dat je het serieus neemt. Dat heeft wel even geduurd, maar op een gegeven moment had ik een soort omslagpunt waarop ik dacht: oké, ik moet dit nu echt gaan doen. En sindsdien ben ik eigenlijk niet meer gestopt.”
“in het begin was ik een beetje bang dat mensen raar zouden vinden wat ik schreef”
Je bent inmiddels naar Los Angeles verhuisd. Is in je muziek nog steeds te horen dat je uit Amsterdam komt? “Ja, best, denk ik. Mensen in LA vinden het heel bijzonder dat ik uit Amsterdam kom, ik merk dat mensen daar de Europese stijl juist heel cool vinden. Veel creative directors en fotografen die in LA werken, komen ook uit Europa. Die Europese smaak wordt echt gewaardeerd. Ik moest vooral wennen aan het schrijven van nieuwe nummers. In Nederland schreef ik altijd alles zelf, terwijl ik in LA opeens met andere schrijvers en producers in een ruimte zit. In het begin was ik een beetje bang dat mijn Engels misschien niet goed genoeg zou zijn. Dat mensen raar zouden vinden wat ik schreef. Maar ze vinden mijn manier van schrijven soms juist heel vet. Ik denk natuurlijk vanuit een andere taal. Daardoor gebruik ik soms uitdrukkingen die een Amerikaan zelf niet zo snel zou bedenken. Mensen zeggen dat mijn teksten daardoor heel beeldend zijn. Blijkbaar is het dus juist een voordeel dat ik vanuit een Nederlands brein denk. Daar ben ik heel blij mee.”
En als je weer even in Amsterdam bent, wat mis je dan het meest aan Nederland? “Er is een visrestaurant in Noord, Barracuda, waar ik graag kom. Een beetje shared dining, dat heb je in LA niet echt op dezelfde manier. En Dos, vlak bij het Haarlemmerplein. Verder sla ik altijd paracetamol in, want dat is in Amerika veel duurder. En bepaalde hooikoortspillen. Ik heb trouwens een Nederlandse winkel in LA gevonden, op ongeveer een uur rijden van waar ik woon. Daar verkopen ze Calvé pindakaas. Gelukkig maar, want dat miste ik echt heel erg.”
LA heeft de reputatie dat iedereen er acteur, zanger of schrijver wil worden en dat mensen bereid zijn over lijken te gaan om succesvol te worden. Ervaar jij dat ook zo? “Nee, eigenlijk niet. Het klopt wel dat iedereen daar bezig is om iets van zichzelf te maken. Zelfs als je in de supermarkt vraagt waar het brood staat, begint degene die je helpt misschien ineens te vertellen dat ze actrice is! Iedereen is op de een of andere manier bezig om verder te komen. Maar ik ervaar het niet als heel competitief. Misschien komt dat door de muziekscene waarin ik terecht ben gekomen. Mensen zijn best wel chill en helpen elkaar. In muziek is het natuurlijk ook zo dat als je goed samenwerkt, iedereen daarvan profiteert.
Er is absoluut een kant aan LA die heel fake is. Maar ik heb het idee dat ik niet in die kringen terecht ben gekomen. De mensen die ik ken, zijn allemaal heel genuine. Dat geldt ook voor mijn publisher en mijn label. Ik had van tevoren verwacht dat daar allemaal heel heftige mensen zouden zitten die voortdurend zouden zeggen: je moet dit, je moet dat. Maar het zijn juist heel rustige, fijne mensen. Ik heb het echt getroffen.”
Je moeder is je manager. Dat lijkt me vertrouwd, maar is het niet ook ingewikkeld als jullie het zakelijk oneens zijn? “Ik ben wel wat luier dan mijn moeder. Zij zit overal bovenop en zegt: dit moet nu gebeuren! Terwijl ik vaker denk: ach, we zien wel, komt goed. Maar omdat we uiteindelijk hetzelfde willen, levert dat niet zo veel problemen op. Eigenlijk komt het vaker voor dat we samen zakelijk tegenover iemand anders moeten staan. Wat ik vooral heel fijn vind, is dat mijn moeder meer om mijn wellbeing geeft dan om geld. Dat is in LA echt niet vanzelfsprekend. Ik heb daar mensen ontmoet met verschrikkelijke managers, die echt foute dingen doen omdat ze alleen maar geld willen verdienen. Met mijn moeder zit ik wat dat betreft in een perfecte situatie. Ik word ook niet helemaal overwerkt. We denken dat het door onze sterrenbeelden komt; zij is Maagd en ik ben Stier.”
“er is absoluut een kant aan la die fake en heftig is. maar de mensen die ik ken, zijn allemaal heel genuine”
Op je nieuwe EP When It Rains In August staat het nummer ‘Georgia’, dat gaat over afstand nemen van iemand van wie je hebt gehouden, omdat het anders onmogelijk is om verder te gaan. Heeft de persoon over wie je zingt dat nummer eigenlijk gehoord? “Dat is echt een heel goede vraag. Nou, er is door hem niet op gereageerd. Ik weet eigenlijk niet eens of hij ‘Georgia’ heeft gehoord. Ik denk het niet. De persoon over wie ik op deze EP veel heb geschreven, is dezelfde persoon over wie ook veel nummers op mijn vorige EP gaan. Dus ik weet wel dat hij veel van mijn muziek heeft gehoord. Van de nieuwe EP heeft hij denk ik in ieder geval ‘Why I Called You’ gehoord. Daarin benoem ik heel specifieke situaties die wij samen hebben meegemaakt. Dus het kan haast niet anders dan dat hij doorheeft dat het over hem gaat. Ik spreek hem niet heel veel meer. Sinds ik naar Amerika ben verhuisd, spreek ik sowieso iedereen uit Nederland wat minder. Ik heb eigenlijk geen idee of hij naar mijn nieuwe nummers heeft geluisterd. Ik ben er wel heel benieuwd naar. Misschien moet ik het maar eens aan hem vragen, wel spannend.”
Er zijn nog altijd relatief weinig bekende artiesten die openlijk queer én zwart zijn. Denk aan Frank Ocean, Janelle Monáe en Lil Nas X, of in Nederland Jeangu en Xillan Macrooy. Voel je daardoor een bepaalde verantwoordelijkheid? “Het was voor mij nooit een bewuste keuze om die representatie op me te nemen. Het ging eigenlijk vanzelf. Als je naar mijn muziek luistert, hoor je me zingen over dingen die ik echt heb meegemaakt. Ik schrijf gewoon op wat ik voel en wat er in mijn leven gebeurt. En blijkbaar connect dat heel erg met queer black folks. Ik denk dat zij zich in mij kunnen herkennen. Ik vind het juist heel fijn dat ik weet dat dat mijn crowd is. Het is een heel warme community.
Ik vind het wel heel belangrijk om open te zijn over het feit dat ik queer ben. Ik ben zelf echt in een bubbel opgegroeid. Mijn familie, mijn vrienden en de mensen op school waren allemaal al heel ver als het om acceptatie ging. Voor mij voelde het daardoor lange tijd niet eens noodzakelijk om me expliciet over mijn queerness uit te spreken. Ik had niet het idee dat ik daar nog iets over moest uitleggen. Maar ik merk nu wel dat de acceptatie heel erg achteruit aan het gaan is.”
Stimuleert dat je om je nog duidelijker uit te spreken en zichtbaarder te zijn als queer artiest? “Ja, zeker. Het voelt alsof dat nu veel harder nodig is dan vroeger. Alleen vind ik het soms wel ingewikkeld hoe je daarmee daadwerkelijk iets kunt veranderen. Social media worden natuurlijk helemaal beheerst door algoritmes. Dus als ik iets post over queer zijn, wordt dat volgens mij vooral gezien door mensen die het toch al met me eens zijn. Dat is een groep die ik niet meer hoef te overtuigen. Ik doe mijn best om zichtbaarheid te creëren, maar ik weet niet hoeveel mensen ik daarmee bereik die er echt anders over denken.
Ik denk dat verandering vooral kan komen van mensen die niet zijn zoals ik en er niet uitzien zoals ik, maar die zich wel uitspreken voor onze community. Ik kan me bijvoorbeeld niet voorstellen dat een soort right-wing cowboy in Arizona naar mijn muziek luistert. Maar misschien hoort die op de radio wel Sabrina Carpenter. En als zij zich positief uitspreekt over queer mensen, bereikt dat misschien iemand die anders helemaal niet met onze community in aanraking komt.
Daarom vind ik het heel belangrijk dat ook witte artiesten en hetero artiesten zich positief uitspreken. Want ik heb het idee dat wij als zwarte community en als queer community zelf al heel veel doen. We spreken ons uit, we proberen zichtbaar te zijn en we vertellen onze verhalen. Maar uiteindelijk moeten ook mensen buiten onze community dat doen. Het zou heel fijn zijn als die verantwoordelijkheid niet alleen bij ons ligt.”
Voordat je muzikant werd, volgde je een opleiding bij Lucia Marthas. Wat heb je daar geleerd waar je vandaag de dag nog iets aan hebt? “Voordat ik naar de middelbare school ging, dacht ik eigenlijk altijd dat ik danser wilde worden. Mijn grote droom was om achtergronddanser van Beyoncé te worden. Daarom ging ik naar Lucia Marthas. Ik heb daar wel vanaf heel jonge leeftijd heel veel geleerd. We hadden ieder jaar eindpresentaties en via die opleiding ben ik ook bij Kinderen voor Kinderen terechtgekomen. Daarmee gingen we door het hele land om op te treden. Zo heb ik ontzettend veel podiumervaring opgedaan. Mensen vragen me nu vaak of ik zenuwachtig ben voor een show. Maar ik sta al zo lang op podia dat ik daar eigenlijk geen last meer van heb. Ik vind optreden vooral heel erg leuk. Als ik eenmaal op het podium sta, denk ik de hele tijd: ik wil niet weg, ik wil hier blijven staan!”
Was die dansopleiding verder een leuke ervaring? “Nou, niet alleen maar. Achteraf kwam ik erachter dat ik helemaal niet zo goed kon dansen. En ik heb natuurlijk jarenlang heel veel tijd doorgebracht in de balletwereld. Dat is niet altijd de beste plek om te zijn. De meiden daar waren soms ontzettend competitief. Er hing een bepaalde sfeer waarin iedereen voortdurend met elkaar werd vergeleken. Die wereld kon best wel toxic zijn. Dus ja, ik heb er heel veel geleerd en ik ben blij met de podiumervaring die ik heb opgedaan, maar ik heb ook ontdekt dat dansen uiteindelijk niet mijn ding was. Gelukkig ben ik muziek gaan maken.”
Dit najaar ga je als voorprogramma van Froukje op tournee. Het grootste deel van het publiek komt natuurlijk voor haar. Vind je dat intimiderend? “Als ik bij iemand anders in het voorprogramma zou staan, zou ik dat misschien heel intimiderend vinden. Maar ik ben zelf echt al heel lang fan van Froukje. Volgens mij sinds 2019 of zo. Ik ken al haar muziek. Ik vind haar echt geweldig! Ik heb zelf heel vaak als fan in het publiek gestaan bij een optreden van Froukje. En dan stond ik natuurlijk ook gewoon te wachten tot het voorprogramma voorbij was en zij eindelijk opkwam. Dus ik weet heel goed hoe dat werkt, haha. Maar ik heb het idee dat Froukje een behoorlijk queer publiek heeft, en ook een jong publiek. Daarom denk ik dat mijn muziek daar best goed bij past. Ik ben er dus niet zo bang voor.
“na een compliment van benson boone dacht ik: een wereldartiest vindt míjn muziek goed!”
Het zou natuurlijk kunnen dat de helft van het publiek nog niet binnen is als ik begin. Dat ik voor een halflege zaal sta met mensen die eigenlijk gewoon op Froukje wachten. Maar ik heb ook vaak genoeg op podia gestaan waar letterlijk drie mensen in de zaal stonden. En dan moet je ook maar proberen om die drie mensen mee te krijgen. Ik weet in ieder geval dat de tour van Froukje is uitverkocht. Dus ik zal waarschijnlijk niet voor drie mensen staan te zingen. Dat moet hopelijk wel goed komen!”
Grote artiesten als Benson Boone en Billie Eilish hebben positief gereageerd op je muziek. Hoe is het om te ontdekken dat mensen naar wie je zelf opkijkt jou blijkbaar ook kennen? “Dat is echt heel bizar! Ik dacht vroeger altijd dat grote artiesten hun social media helemaal niet zelf deden. Dat daar iemand voor was ingehuurd. Er was een moment waarop ik naar New York vloog om mee te doen aan American Idol. Dat was de allereerste keer in mijn leven dat ik naar Amerika ging. Ik zat in het vliegtuig en zag opeens dat Billie Eilish een post van mij had geliket. Billie Eilish is echt mijn nummer één artiest. Toen ik dat zag, dacht ik: wow, dit kan gewoon niet waar zijn.
Met Benson Boone had ik iets soortgelijks. Ik luister zelf niet eens heel veel naar zijn muziek, maar hij had een keer onder een video van mij gereageerd. En een paar maanden later deed hij dat opnieuw. Weer een paar maanden later was ik in LA, op een preparty voor de Grammy Awards. Ik kom binnen en loop basically meteen tegen hem aan. Hij hield me tegen en zei: wow, ik vind je stem echt heel nice! En toen dacht ik wel even: dit is gewoon een wereldartiest die in de charts staat. En die vindt míjn muziek goed. Die vindt míjn stem mooi. Dat blijft natuurlijk een ontzettend groot compliment.
Maar ik realiseer me ook steeds meer dat grote artiesten uiteindelijk gewoon mensen zijn. Zij luisteren ook naar muziek en vinden sommige dingen goed en andere niet. Net als iedereen. Toch is het natuurlijk heel fijn als iemand die zelf zo succesvol is tegen je zegt: je bent goed bezig.”
Je hebt ook meegedaan aan Amerikaanse talentenjachten, waaronder American Idol en Star Search. Wat hebben die ervaringen je opgeleverd? “American Idol was de reden dat ik voor het eerst naar Amerika ging. Ik kon via hen een werkvisum krijgen. Ik ging naar New York voor mijn auditie en kreeg een golden ticket om door te gaan naar Hollywood. Uiteindelijk lag ik er daar uit en is er helemaal niets van mij op televisie uitgezonden. Dus qua exposure of direct carrièresucces heeft het me eigenlijk niet zo veel opgeleverd. Maar ik heb daar wel een van mijn beste vriendinnen ontmoet. En later ben ik met haar producer gaan werken. Voor een project dat nog moet uitkomen, heb ik misschien wel zes of zeven nummers met hem gemaakt. Het was mijn eerste keer in New York, ik kon er met grote platenlabels praten en tijdens die reis ontdekte ik ook dat ik echt naar LA wilde verhuizen.
Star Search vond ik ook heel leuk. Dat was in januari en daar had ik echt het gevoel dat je als een ster werd behandeld. Iedereen van het team was ontzettend lief, de producers waren heel fijn en alles was heel goed geregeld. Ik heb het helaas niet heel lang volgehouden, maar de ervaring was ontzettend positief. En uiteindelijk is het ook via die periode gekomen dat ik bij mijn publisher Roc Nation terechtkwam. Daarna volgde mijn platencontract.
Dus als je me vraagt wat die talentenjachten me hebben opgeleverd, dan is dat eigenlijk best veel. Misschien niet altijd op de manier die je van tevoren verwacht, maar er zijn ontzettend mooie dingen uit voortgekomen. En ik vind het vooral heel vet dat ik nu daadwerkelijk in LA woon en mijn eigen muziek kan maken. Dat was altijd al mijn droom.”