Artiest en songwriter Juda Rivers: “Op het podium en in mijn muziek hoef ik mezelf niet kleiner te maken”

Juda Rivers heeft zijn nieuwe single uitgebracht, ‘Salvador Dali’. Die gaat over het accepteren van alle kanten van jezelf. Maar waarom neemt hij de surrealistische schilder als voorbeeld? Lees hier ons interview met deze artiest en songwriter. “Dingen die op het eerste gezicht vreemd, anders of onverwacht lijken, hoeven helemaal niet iets te zijn wat je moet verbergen.”

Jelle Sloot maakt muziek onder de naam Juda Rivers. Hij is artiest en songwriter en maakt voornamelijk Engelstalige popmuziek, met invloeden uit indiepop en alternatieve pop. Aan Winq vertelt hij waar zijn liefde voor muziek vandaan komt, waar zijn single ‘Salvador Dali’ over gaat en over zijn bestaan als queer artiest.

Laten we bij het begin beginnen, hoe ben je de muziek ingerold?

“Mijn liefde voor muziek en het podium begon eigenlijk al op de middelbare school. Samen met de act Crazy Harder deed ik toen al optredens. In het begin stond ik vooral op de achtergrond en hielp ik mee als een soort stagehand. Maar naarmate de optredens groter werden, voelde ik steeds meer de behoefte om zelf op het podium te staan en mee te doen. Uiteindelijk ben ik ook gaan zingen en werd ik steeds meer onderdeel van de shows.

De optredens groeiden vervolgens uit tot grotere shows door heel Nederland en zelfs in het buitenland. Juist door die ervaring heb ik mezelf enorm kunnen ontwikkelen als artiest. Ook ontdekte ik steeds meer wie ik zelf wilde zijn als artiest.

Op een gegeven moment merkte ik dat ik naast het entertainen en optreden ook mijn eigen verhaal wilde gaan vertellen. Muziek werd voor mij een manier om mezelf te uiten en dingen te vertellen die ik niet altijd makkelijk op een andere manier kan verwoorden.

Tijdens mijn studie aan de HKU ben ik me vervolgens steeds serieuzer gaan bezighouden met songwriting. Daar kwam voor mij alles samen: optreden, muziek maken en mijn eigen verhaal vertellen. Inmiddels doe ik dat onder de naam Juda Rivers en ben ik steeds meer mijn eigen geluid en identiteit aan het ontwikkelen.”

Je zegt dat ‘Salvador Dali’ gaat over het accepteren van alle kanten van jezelf. Was er een specifiek moment in je eigen leven waarop je besefte dat je jezelf niet langer wilde verstoppen?

“Ik denk niet dat er één specifiek moment is geweest. Het zijn eigenlijk meerdere keerpunten in mijn leven geweest waarop ik steeds opnieuw besefte: ik kan niet blijven leven naar wat ik denk dat anderen van mij verwachten. Op een gegeven moment moet ik ook voor mezelf gaan leven.

Ik heb mezelf lange tijd afgevraagd hoe ik overkom op anderen en of ik bepaalde kanten van mezelf misschien moest aanpassen om erbij te horen, geaccepteerd te worden of het anderen makkelijker te maken. Dat kan er van buitenaf misschien heel normaal uitzien, maar vanbinnen kost het ontzettend veel energie. Op een gegeven moment merkte ik dat ik mezelf daarin steeds meer kwijtraakte. Je kunt jezelf zo lang aanpassen dat je uiteindelijk niet meer goed weet wat er eigenlijk van jezelf overblijft.

Muziek is uiteindelijk een plek geworden waar ik dat steeds meer kan loslaten. Op het podium en in mijn muziek hoef ik mezelf niet kleiner te maken of bepaalde kanten van mezelf weg te stoppen. Daar mag alles wat bij mij hoort er gewoon zijn.

Dat is ook waar ‘Salvador Dali’ voor mij over gaat: stoppen met jezelf voortdurend te corrigeren en beseffen dat je niet eerst iemand anders hoeft te worden om goed genoeg te zijn. Je mag uiteindelijk gewoon je eigen leven gaan leiden, op jouw manier.”

Waarom koos je juist Salvador Dalí als inspiratiebron? Is er iets in zijn kunst of levensverhaal waarin jij jezelf herkent?

“Wat mij aanspreekt in Salvador Dalí is dat hij nooit probeerde zijn verbeelding binnen de normale kaders te laten passen. Zijn werk is eigenzinnig, soms vreemd en onverwacht, maar juist daardoor is het zo herkenbaar als iets dat volledig van hemzelf is.

Dat raakte me, omdat ik zelf ook lang heb geprobeerd om bepaalde kanten van mezelf meer binnen een bepaald beeld te laten passen. Wat is normaal? Hoe hoor je je te gedragen? Hoe zorg je ervoor dat anderen je begrijpen of accepteren? Uiteindelijk ben ik juist gaan inzien dat ik niet alles aan mezelf hoef te veranderen wat niet binnen dat beeld past.

Daarom vind ik Dalí zo'n mooie metafoor. Dingen die op het eerste gezicht vreemd, anders of onverwacht lijken, hoeven helemaal niet iets te zijn wat je moet verbergen. Ze kunnen juist onderdeel worden van wat jou bijzonder maakt.

De titel ‘Salvador Dali’ is daarom voor mij meer dan alleen een verwijzing naar de kunstenaar. Het gaat ook over het idee dat je je eigen kunstwerk mag zijn. Niet perfect, niet altijd logisch en niet per se passend binnen wat anderen verwachten, maar wel volledig van jezelf.”

Je noemt jezelf expliciet een queer artiest. Voel je de behoefte om met je muziek een boodschap uit te dragen, of wil je vooral laten zien dat queer zijn gewoon een vanzelfsprekend onderdeel van jouw verhaal is?

“Ik denk dat ik mezelf niet per se zie als iemand die bewust queer muziek probeert te maken. Queer zijn is voor mij gewoon een onderdeel van wie ik ben. Ik hoef daar niet bij ieder nummer nadrukkelijk iets over te zeggen of er een boodschap van te maken.

Tegelijkertijd zit het natuurlijk wel in mijn muziek. In de manier waarop ik schrijf, de verhalen die ik vertel en de manier waarop ik mezelf als artiest uit. Ook als ik niet bewust denk: dit moet een queer nummer worden, schrijf ik vanuit mijn eigen perspectief. En dat perspectief is natuurlijk ook gevormd door wie ik ben.

Dat vind ik eigenlijk juist mooi. Het hoeft voor mij niet altijd in your face te zijn om zichtbaar te zijn. Alleen al jezelf laten zien zoals je bent, kan soms genoeg zijn. Ik heb in het verleden bij optredens zelfs meegemaakt dat een opdrachtgever vooraf vroeg of we het alsjeblieft 'niet te gay' konden maken, omdat dat volgens hen niet bij hun publiek zou passen. Dat soort momenten hebben mij juist laten beseffen dat je soms al een statement maakt door gewoon jezelf te zijn en daar niet voor weg te lopen.

Daarom wil ik ook niet dat queer zijn iets is wat ik in mijn muziek moet verstoppen, maar ik wil het ook niet geforceerd naar voren schuiven. Het mag er gewoon zijn. Voor mij is dat misschien wel de meest natuurlijke vorm van representatie: niet voortdurend uitleggen dat je queer bent, maar gewoon zichtbaar zijn als jezelf.

En uiteindelijk geldt dat ook voor ‘Salvador Dali’. Het nummer gaat niet specifiek over queer zijn, maar over het loslaten van de behoefte om jezelf aan te passen aan wat anderen van je verwachten. Dat is iets waar ik zelf veel aan heb gehad en waarvan ik hoop dat anderen er ook iets in herkennen.”

De regel 'Now you can call me the work of Salvador' is een krachtige zin. Wat hoop je dat luisteraars daarin herkennen over hun eigen leven of identiteit?

“Voor mij betekent die zin dat je uiteindelijk zelf het kunstwerk bent. Niet omdat je perfect bent, maar juist omdat alles wat bij je hoort, inclusief je eigenaardigheden en imperfecties, onderdeel is geworden van wie je bent.

Ik hoop dat luisteraars daarin hun eigen verhaal herkennen. Misschien is er iets aan jezelf waar je je vroeger voor schaamde of wat je probeerde te verbergen. Ik hoop dat je na het horen van het nummer denkt: misschien hoef ik dat helemaal niet te veranderen. Misschien mag het er gewoon zijn.

Je hoeft niet eerst iemand anders te worden om waardevol te zijn. Juist de dingen die je anders maken, kunnen uiteindelijk onderdeel worden van wat jou uniek maakt.”

Als iemand ‘Salvador Dali’ voor het eerst hoort, welk gevoel of welke gedachte hoop je dat diegene meeneemt zodra het nummer is afgelopen?

“Ik hoop vooral dat iemand zich lichter voelt. ‘Salvador Dali’ is bewust geen zwaar of verdrietig nummer over zelfacceptatie geworden. Ik wilde juist dat het energiek en bevrijdend zou voelen, alsof je even iets loslaat waar je misschien al te lang tegen hebt gevochten.

Voor mijzelf is het nummer eigenlijk ook een soort herinnering. Ik heb in mijn leven regelmatig momenten waarop ik door alles wat er om me heen gebeurt even vergeet hoe belangrijk het is om dicht bij mezelf te blijven. Het leven gaat soms zo snel dat je vergeet om af en toe stil te staan bij hoe je eigenlijk in het leven wilt staan.

Als ik ‘Salvador Dali’ dan hoor, heb ik steeds weer dat moment van: oh ja, dit is belangrijk. Blijf bij jezelf. Het nummer brengt me daar iedere keer opnieuw even aan terug.

Ik hoop dat het voor anderen hetzelfde kan doen. Het maakt niet uit waar je op dat moment in je leven staat: soms heb je gewoon even een herinnering nodig dat je jezelf niet hoeft te veranderen om jezelf te mogen zijn.”

meer weten?

Volg Juda Rivers via Instagram. Luister naar ‘Salvador Dali’ via Spotify.